1/1
-Օրեր առաջ M գետի ափին հայտնաբերվեց ևս մեկ խոշտանգված աճյուն,-դարսելով թերթերը և սառնասիրտ հայացքով նայելով տեսախցիկներին հաղորդում էր կին լրագրողը,- Ոստիկանությունը չի շտապում հայտարարություններ անել, իսկ մարդասպանը դեռ ազատության մեջ է,- հեռուստացույցի էկրանին հայտնվեցին խոշտանգված մարմինների նկարներ, որոնք մասամբ պատված էին փակող շերտով, որպեսզի մարդիկ ամբողջ սարսափը չտեսնեն,- Գործի քննությունը իր ձեռքն է վերցրել Սեուլի փորձառու դետեկտիվ Յու Թեյանը, հիշեցնենք, որ սպանությունները սկսվել են դեռ հինգ տարի առաջ, երբ քաղաքացիներից մեկը գետի ափին ձկնորսության ժամանակ նկատեց երիտասարդ կնոջ մարմին, ով ինչպես հետագայում պարզվեց աշխատում էր դպրոցում։Այդ դեպքից հետո սպանությունները կրկնվում են և ամեն անգամ նույն ձեռագրով դիակներ են հայտնաբերվում,- Լուրեր հաղորդող կնոջ սառնասիրտ դիմակը մի պահ ճաքեր տվեց, ցույց տալով նրա անհանգստությունը, սակայն նա արագ իրեն հավաքելով շարունակեց,- Ընդհանուր զոհերի թիվը հասել է 34-ի, բայց կա վարկած, որ մարդասպանը "միակ"-ը չէ, այլ կան մարդիկ, ովքեր նախընտրում են կրկնօրինակել մարդասպանի ձեռագիրը անպատիժ մնալու ակնկալիքո...
Երիտասարդ դետետկիվը զայրացած անջատեց հեռուստացույցը վահանակը հեռու նետելով և սկսեց ուժով տրորել աչքերը, ասես դա կօգնի գործի քննությունը շարունակել։
Արդեն երեք օր է նա չի կարողանում աչք փակել, խմված կոֆեինի քանակից սրտխառնոցը և սրտի զարկերի քանակը միայն ավելանում է, իսկ գլխացավը վստահ քայլերով վերածվում է միգրենի։Աշխատասենյակի պատը ամբողջությամբ պատված է նկարներով, քարտեզով, փոքրիկ սթիքերներով և կարմիր թելերով, որոնք օր-օրի ավելի շատ են դառնում, իսկ նրա կարգավիճակը թե ֆիզիկապես, թե հոգեպես թուլանում է....բայց չի կարելի, վերևից արդյունքի են սպասում, եթե նրա մոտ այդ արդյունքը ցույց տալ չստացվի, ապա նա գործ կունենա ոչ միայն հանրության և խայտառակության հետ'վերևում կանգնած վախկոտների համար մի վարկյան է նրա ամբողջ կյանքի աշխատանքը քանդելը, իսկ այս նրա կարգավիճակը ուղղակի փոքրիկ զոհ է այդ ամենը թույլ չտալու ճանապարհին։
Դուռը բացվեց ներս բերելով ուշ աշնան թարմությունը սուրճի նոր բաժնի բույրի հետ, այո, բաժանմունքի մյուս աշխատակիցներն էլ նրա հետ հավասար ստիպված են գիշերներ լուսացնել անթիվ թղթերի և արխիվների ուսումնասիրությունների վրա։ Ամեն օրը վերածվել է քվեստի, որի ընթացքում նրանք անգամ մի քայլով չեն կարողանում մոտենալ վերջաբանին, ամեն անգամ նոր զոհի հայտնաբերումը ոչ միայն նրանց չէր մոտեցնում մարդասպանին, այլ ընդհակառակը' ավելի էր խճճում գործը, տանելով դեպի փակուղի։
-Բարի առավոտ, դետեկտիվ,- երիտասարդ ոստիկանը, ով իր 30 տարիների ընթացքում հասցրել էր ավելի շատ մազեր սպիտակեցնել, սակայն համառորեն կառչում էր իր աթոռից, մոտեցավ սեղանին'այնտեղ դնելով տաք ու բուրավետ խմիչքը, որից հիմա բաժանմունքում բոլորը սկսել էին զզվել։
-Եթե միայն բարի լիներ,- քմծիծաղ տվեց դետեկտիվը նոր բաժինը վերցնելով,- Լսիր, ես այստեղ մի քանի գործ էի փնտրում, բայց ընդհանուր թղթերի մեջ չգտա, կարծես թե ասեցիր, որ Քիմը այս պահին արխիվում է, կասես նրան, որ բերի ինձ համար այդ գործերը, թող փնտրի 3 տարի առաջ ուշ աշնան ընթացքում կատարված սպանությունների շարքերում։Ինձ թվում է, որ մենք մի բան բաց ենք թողնում ամեն անգամ....
Ցավոք սրտի դետեկտիվը այդ թղթերին ծանոթանալու բախտ այնպես էլ չունեցավ....
Սև հետքերը արդեն աչքերի համար ժամանակավոր դաջվածք էին դարձել, ամեն օր հիշեցնելով Թեյանին տանջալից աշխատանքի մասին, գլխացավը այսօր շատ ավելի ուժեղ էր, քան սովորաբար էր լինում, ինչից նրա քթից արյուն եկավ և բոլորի հուսահատ համոզմունքների հետ համատեղ նա լքեց բաժանմունքը և արդեն տաս րոպե է փորձում է կենտրոնանալ ճանապարհի վրա և հասնել տուն։
Մոտենում է երեկոն, իսկ քամիները իրենց սուլոցով կարծես թե փորձում են ծակել ականջները և խաղալ ուղեղի բջիջների հետ դրանք վերջնական սառեցնելով, ինչի պատճառով դետեկտիվը գլուխը ավելի խորը մտցրեց հագուստի մեջ, ջանալով թաքցնել այն ջայլամի նման։
-Պարո'ն,- հաճելի բարիտոնը , որը հնչում էր հետևից, ստիպեց ուշքի գալ, չնայած մտածելու ունակությունը դետեկտիվը կարծես օրեցօր ավելի էր կորցնում, իսկ մշտական հոգնածությունը չէր թողնում կենտրոնանալ, բայց նա միևնույնն է պտտվեց դեպի ձայնը,- Կներեք պարոն, կարո՞ղ եք ինձ օգնել,-Թեյանին մոտ եկավ գեղեցկադեմ տղամարդ, ով տարիքով հաստատ նրան հավասար էր։
Թեյանը իրոք փորձում էր հասկանալ, թե ինչ էին իրենից ուզում, բայց մտքերը ամեն անգամ վերադառնում էին տուն, որտեղ նրան տաք ցնցուղն էր սպասում և մեծ ու դատարկ մահճակալը, այո, այդ դուետը միշտ էլ օգնել էր նրան, այսօր էլ կօգներ, եթե միայն...
-Ի՞նչ է պատահել, ինչո՞վ կարող եմ օգնել,- փորձելով մաքսիմալ հանգիստ թվալ, ասեց դետեկտիվը, սակայն ներքուստ նա դողում էր ու անկեղծ նա չգիտեր պատճառը ցուրտն է՞ր,թե անծանոթի այդքան արտահայտված հայացքն ու աչքերը, երիտասարդ ոստիկաններին արգելում են ուղիղ աչքերի մեջ նայել, քանի որ հանցագործը այդ հայացքով կարող էր ճնշել նրանց, այս մարդը ևս ուներ նման ճնշող էներգետիկա։
-Ես իմ շան հետ օրեր առաջ դուրս էի եկել զբոսանքի, բայց մի դեպքի պատճառով ես նրան կորցրել եմ և հիմա գտնել չեմ կարող,-Նա գլուխը կախեց միանգամից հանդարտ ժպիտը հեռացնելով դեմքից, շատ արագ, որպեսզի բնական թվար, բայց և շատ համոզիչ,որպեսզի կասկածներ առաջացներ, միևնույն ժամանակ դետեկտիվը մտովի զուգահեռներ սկսեց գծել, քանի որ արդեն իսկ մեծ փորձ ունի մեջքի հետևում,-Ես խնդրում եմ...կարող ե՞ք այս թռուցիկները բաժանել մոտակայքում, կամ մի երկու վայրում ամրացնել....
-Օհ, իհարկե,-դետեկտիվը վերցրեց տղամարդու ձեռքից ծալված թղթերը, որտեղ գեղեցիկ մոպս էր պատկերված, իսկ ներքևում հայտարարության դասական տեքստ էր գրված,-Ես կփակցնեմ սա մոտակայքում։
Եվ միայն հեռանալու ժամանակ նա սկսեց մտածել, որ վերջերս շատ է հանդիպում անհետացած շների կամ կատուների հայտարարությունների, որոնց ներքևում նշվող հեռախոսահամարները միշտ տարբեր են, բայց մեկ է ինչ-որ բանով նման էն լինում միմյանց...Դետեկտիվը այս տարիների աշխատանքի ընթացքում ներքին վեցերորդ զգայարան էր զարգացրել, որը հիմա նրան գոռում էր ինչ-որ վտանգի մասին և նա որոշեց քայլել այդ վտանգի հետևից, ի վերջո սա շանս կարող էր լինել...
Իսկ մինչ նա հեռանում էր դեպի տուն, ճանապարհին փակցնելով թռուցիկները, որոնք երբեմն ծածկում էին արդեն հնացած փնտրտուքների թռուցիկները, որոնց ամսաթվերին և հեռախոսահամարներին նա մասնավորապես ուշադիր էր, խորհրդավոր երիտասարդը ժպիտով հետևում էր իր նոր խաղալիքի քայլերին, ով անգամ չէր գիտակցում, որ այդ թռուցիկներով ցույց էր տալու շուտով իր տան տեղը, ի վերջո զոհը գնում էր տուն ճանապարհին որոշակի հեռավորության վրա փակցնելով այդ թռուցիկները, որոնք գնալով ավելի էին մոտենում իր բնակարանին....
Հաջորդ օրը դետեկտիվի համար սկսվեց սովորական դարձած գլխացավով, որը արդեն հարազատ էր դարձել նրա համար, այնպես որ դեղ խմելու ուղղությամբ նա անգամ չմտածեց, երբ նա արդեն ցանկանում էր լքել բնակարանը, նրան զանգ եկավ, որը հաղորդում էր, որ նա մեկ շաբաթ արձակուրդ ունի ինքն իրեն կարգի հրավիրելու համար,քանի որ քայլող դիակներ բաժանմունքում անհրաժեշտ չեն, ինչը իհարկե նախ նյարդայնացրեց դետեկտիվին, բայց հետո, հասկանալով սեփական անկարող վիճակը նա գիտակցեց, որ ավելի լավ կլինի մեկ շաբաթ թարմանալուց հետո նորից անցնել աշխատանքի(բացի դա սա հրաշալի շանս էր այդ անծանոթի մասին վարկածը փորձելու)։
Արձակուրդի արդեն երրորդ օրը տան սնունդը ավարտվեց, հիշեցնելով տան տիրոջը շուկա գնալու անհրաժեշտության մասին, սակայն թե դեպի շուկա,թե դեպի տուն ճանապարհին դետեկտիվը իր մեջքին աչքեր էր զգում, որոնք կարծես նրա մեջ անցքեր բացեին, բայց ամեն անգամ պտտվելիս նա ոչ ոքի չէր նկատում....
Հինգերորդ օրը արձակուրդի նա որոշեց, որ լավ կլիներ մի փոքր զբոսնել մոտակա այգում, որը բավական մռայլ գույներ ուներ, բայց ինչ-որ էսթետիկ երանգներով միշտ ձգում էր դետեկտիվի ուշադրությունը։Բացի դա նա ցանկանում էր նորից ծանոթանալ հայտարարությունների տեքստերի հետ և միգուցե նաև ստացվի հանդիպել այդ անծանոթին։
Աշնան երանգները կարծես այդ այգում չգործեն, քանի որ այգին գեղեցիկ ոսկու փոխարեն պատված էր արյունոտ կարմիրով, տեղ-տեղ խոնավությունից ընդունելով ավելի մուգ ու գարշելի երանգներ, բայց անգամ այդ գարշելի երանգներն էին դուր գալիս դետեկտիվին, ով մի պահ կանգ առավ սրելով ականջները, քանի որ վեցերորդ զգայարանը ասում էր ինչ-որ մեկի հետևելու փաստի մասին, իսկ մազարմատները ցավում էին, կարծես դրանք ինչ-որ մեկը ներսից այրեր, այնպես որ նա որոշեց մի պահ շունչ քաշել։
Դետեկտիվը նկատեց ծառերից մեկի վրա փակցված հայտարարությունը, որը ինչ-որ կենդանու անհետացման մասին էր փաստում, բայց տեքստի ոճն ու ձևակերպումը շատ նման էր նրա բաժանած թերթիկների ձևակերպմանը, դա իհարկե դետեկտիվի ուշադրությունը չէր գրավի,եթե միայն նրա աչքը չկառչեր այդ թղթի ներքևից ևս մեկ նմանատիպ թղթի առկայությանը, նա արդեն ցանկանում էր պոկել այդ մեկը, երբ հետևից կոտրվող փայտի ձայն լսվեց։
-Բարև ձեզ պարոն,-ժպտերես տղամարդը անգամ ձեռքը թափահարեց, որպեսզի ուշադրություն գրավի,-Այդ դուք էիք չէ՞ ինձ օգնում թռուցիկները բաժանել։
Դետեկտիվը իհարկե ցույց չտվեց, բայց իրականում այդ կեղծավոր քաղցր ձայնից ու հիմար ժպիտից նա անգամ վախեցավ։Հանդարտ հետ նայելով նա նկատեց, որ տղամարդու այտին կարմիր ու թարմ քերծվածք կա, կարծես ինչ-որ մեկը փորձեր ճանկռել նրան, բայց նա ասես չէր էլ նկատում վերքը ու չէր շտապում այն բուժել, կամ էլ այդ քերծվածքը նրան հաճույք էր պատճառում.
-Այո, ես ձեզ հիշեցի,-թեթևակի հետ քայլ անելով Թեյանը փորձեց ցույց տալ,որ խոսակցությունը իրեն հետաքրքիր չի,բայց զրուցակիցը անտեսում էր դա կամ առհամարում էր այն, ինչը տեսնել չէր ցանկանում։Դետեկտիվը տանից դուրս գալուց ցանկանում էր գտնել այս տղամարդուն, բայց ներկա պահին նա նրանից միայն վտանգ էր զգում։
-Ես այնպես էլ չներկայացա,-Նա ծիծաղեց,-Ես Հվիյոնն եմ,բայց այստեղ ծանոթության համար չեմ եկել, այլ շնորհակալություն հայտնելու,-Նա մոտեցավ և առանց թույլտվության բռնեց դետեկտիվի ձեռքը, ինչից ապշած վերջինս չէր շտապում ձեռքը հետ քաշել,-Պարոն Թեյան,ձեր օգնության շնորհիվ ես գտա այդ փոքրիկ չարաճճի կենդանուն....
-Ես ձեզ իմ անունը չէի ասել...,-Թեյանը հաճույքով էլի մի բան կավելացներ,բայց Հվիյոնը միանգամից փոխեց հայացքը...նախկին լայն ժպիտից հետք էլ չէր մնացել, իսկ աչքերը կարծես դժոխային սև երանգներով ներկված լինեին։
Թեյանը փորձեց իրեն քաշել ձեռքը,բայց Հվիյոնը մարմնի կազմությամբ շատ ավելի կոփված էր,"-Չպետք է սպորտով զբաղմունքը նախավերջին պլան գցեիր,հիմար"-մի պահ մտածեց դետեկտիվը, երբ հերթական պանիկայով լի ազատվելու փորձի ժամանակ Հվիյոնը նրան ուղղակի նետեց գետնին ուսի վրայով,իսկ հետո հարմար տեղավորվեց նրա որովայնին Թեյանի ձեռքերը սեղմելով կոկորդին, որպեսզի և ցավոտ լինի և ազատվել չկարողանա։
Վայրէջքի ժամանակ դետեկտիվը ցավոտ հարվածով դիպավ քարին,որի պատճառով մի պահ իրականությունը կարծես լքեց նրա գիտակցությունը, իսկ փոխարենը գլխապտույտը սկսեց խեղդել նրան և միայն տաք արյունը, որը սկսեց կաթել գլխից'նրան ուշքի բերեց։
-Գր...Գրողը տանի,-թեթև ու խրպոտ ձայնը հնչեց ներքևից,-Ո՞վ ես դու...
Հվիյոնը սկսեց ծիծաղել ավելի ուժեղ սեղմելով տղամարդուն և ուրախանալով, որ իր զոհը ինքն էր այդքան անմարդաբնակ վայր ընտրել բռնվելու համար։Նման պահերի դետեկտիվը փոշմանում էր, որ ֆիզիկապես ուժեղ չի, այո, նրա ուժը միայն ուղեղի ծալքերի մեջ էր, այլ ոչ մկանների, ինչ պատճառով նա հիմա տուժում էր...
-"Ուրվական" անունը քեզ ծանոթ չէ՞,-Միտումնավոր երկարացնելով վերջին բառերը ասեց Հվիյոնը, ով կարծես խոսում էր աղբակույտի հետ, բայց ոչ մարդու։
Այդ անունը լսելուց հետո Թեյանի աչքերը լայն բացվեցին,ինչից արյունը որոշ քանակով սկսեց աչքերի մեջ կաթել.
-Այդ դու ե՞ս,-Դետեկտիվը հաստատ էլի ասելիք կունենար, բայց բախտը չարաշահել Հվիյոնը երբեք չի սիրել, նա ուղղակի մի քանի անգամ ուժեղ հարվածեց Թեյանի գլուխը հատակին, ինչից վերջինս ուշագնաց եղավ և նրա մարմինը գրկած դուրս գնաց դեպի սև BMW-ն,որը կարծես պատրաստ էր ինքնակամ դռները բացել հերթական զոհի համար։Այսօր անձրև էին խոստացել, բայց մարդասպանը մեկ է ջրածնի պերօքսիդը վերցրեց ավտոմեքենայից և գնաց արյունոտ հատակը հետքերից մաքրելու, մինչև բնությունը նույնպես իրեն կօգնի։
Ամեն անգամ սպանելու մախինացիան և գործելու ալգորիթմը նույնն էր մնում։Նախ նա գտնում էր գեղեցիկ կենդանիների նկարներ, հետո տպում դրանք հայտարարությունների թերթիկների մեջ, միտումնավոր ամեն անգամ հեռախոսահամարները փոխելով(իհարկե յուրահատուկ տեխնիկայով),իսկ վերջում տալիս էր իր զոհին, ով դրանք փակցնում էր տուն գնալու ճանապարհին, այդպիսով մատնելով բնակարանի մոտավոր գտնվելու վայրը, իսկ հետո մոտ մեկ շաբաթ նա առավոտից երեկո հետևում էր զոհին, մինչ նման հարմար առիթը։
Այն փաստը, որ այս անգամ իր զոհը դետեկտիվ էր, այն էլ իր գործով զբաղվող, նրան մեծ ուրախություն և ներքին խրախճանք էր պատճառում, քանի որ տանը դանակները և զվարճալի խաղերը նրանց էին սպասում, իսկ այս ամենի վերջում նա ինքը իր ձեռքով կազատվի այս հիմար պարոնից, ով լինելով դետեկտիվ այս օրերի ընթացքում այնքան էր հոգնել, որ անգամ չէր գիտակցում սեփական կյանքին սպառնացող վտանգը։
Շարժիչը գործի գցելուց հետո Հվիյոնը միացրեց նաև ռադիոն, որը ռուսական ռադիոալիքներ էլ էր կարողանում որսալ...
"-В диапазон между ....
Отчаяннем и надеждой ..." -լսվում էր ռադիոյի երջանիկ երգը, որը իրոք համապատասխանում էր մարդասպանի տրամադրության հետ, բայց ոչ մի կերպ չէր սազում Թեյանի ներկա վիճակին, քանի որ վերջինս շուտով անգամ իր անունը չի հիշի։
Հվիյոնը դետեկտիվի հետ երկար դայակություն անելու ցանկություն չուներ, այնպես որ մոտակա շաբաթն էր նախատեսել վերջինիս համար։
Մինչ այդ ռադիոն արդեն հնչեցնում էր հաջորդ երգը.
"- Прости, мне придётся убить тебя,
Ведь только так я буду знать точно,
Что между нами ничего и никогда
Не будет возможно...."
~Ժամեր անց~
Հատակը սառնությամբ էր պատել մեջքը, ինչից մարմինը սկսում էր քարանալ, թունդ սիգարետի, խմիչքի, արյան և Աստված գիտի թե ինչի հոտը միանգամից ուշքի կբերեր անգամ դիակներին, իսկ Թեյանը, ով մանկուց մաքրասեր էր ուղղակի փորձեց դատարկել ստամոքսի պարունակությունը որքան հնարավոր էր շուտ։Գլխացավը և թուլությունը առաջիկա մեկ րոպեում թաքցնում էին նրանից մերկ լինելու փաստը, բայց շուտով նա նկատեց, որ անգամ ներքնազգեստ չունի հագին, այլ միայն պատից գամված էր ինչ-որ շղթայով իսկ հատակին ուղղակի մի լաթի կտոր էր գցված, որը անգամ տաքացնել չէր կարող։
Թեյանը փորձեց գոռալ, բայց նույնիսկ շշուկով խոսել չէր ստացվում, նա փորձեց շուրջը ինչ-որ բան տեսնել, բայց աչքերը բացելուն պես զգաց գլխացավի ուժեղ ծակոց, որը հաստատ գլխի ցնցում ստանալու արդյունք էր և նորից կկոցեց աչքերը, որպեսզի անգամ նկուղային թեթև լույսը նրան անհանգստություն չպատճառի։
Նա մտքում անիծում էր ինքն իրեն ու քննարկում ազատ արձակվելու բոլոր հնարավոր տարբերակները, հոգեբանորեն ազդել այդ խելագարի վրա դժվար թե ստացվի, նա կարող էր դասական "-Եկեք ծանոթանանք և միգուցե դուք հետաքրքրված չլինեք այլևս ինձ սպանելով" տարբերակը, բայց մարդասպանը արդեն պարզ էր, որ Թեյանի մասին բավականաչափ տեղեկացված էր, նա կարող էր խելոք ենթարկվել, մինչև պսիխոպատը կորցնի հետաքրքրությունը, բայց նրա հետաքրքրությունը կորցնելու շանսերը 50/50 էին կամ ավելի քիչ, ինչի մասին դետեկտիվը անգամ մտածել չէր ցանկանում։
Նա իր բնակարանում թողել էր թռուցիկների օրինակներից, որոնց վրա մատնահետքեր չկային ( քանի որ մարդասպանը դրանք տալու ժամանակ տաք ձեռնոցներ էր կրում), բայց նա հույս ուներ, որ ոստիկաններին կհերիքի քթածակը այդ ուղղությամբ փորելու համար, ի վերջո բոլորը գիտեին, որ դետեկտիվը կենդանիների տանել չէր կարողանում ու դրանք իրեն չէին պատկանի հաստատ։
***
Դետեկտիվի կյանքում սկսվեց նոր փուլ, ավելի կոնկրետ վերջին շրջանը, որը իր տառապանքներով Դանթե Ալիգիերիի "Աստվածային կատակերգությունը" աշխատանքն էին հիշեցնում, եթե ոչ ավելի վատ։ Նա միայն հույս ուներ, որ Դժողքի և մաքրման ճանապարհից հետո Դրախտը իրոք իրեն կսպասի։
Նա նաև վերջապես հասկացավ, թե ինչ էին նշանակում թվերը թռուցիկների մեջ, և այդ գիտակցումը թևեր տալու փոխարեն ևս մեկ անգամ նրան ապացուցեց, որ ինքը շատ ավելի հիմար է գտնվել, քան անձրևի տակ թռչվող կոալան, ով թռչվում է միայն այն պատճառով, որ չի գիտակցում անձրևի գոյությունը։ Այո դետեկտիվը ժամանակին չգիտակցեց թվերի միջև կապը, բայց նա մեղավոր էլ չէր, ի վերջո վերևից ճնշում էին, սակայն բավարար օգնություն չէին ցուցաբերում, որպեսզի ոստիկանները կարողանան աշխատանքը կատարել։
Համենայն դեպս պատասխանը շատ պարզ դուրս եկավ' կենդանու անհետանալու ամսաթիվը հաջորդ զոհի առևանգման ամսաթիվն էր, ուղղակի մեկ ամիս առաջվա հաշվարկով, որպեսզի կասկածներ չառաջանան, իսկ հեռախոսահամարը միշտ վերջանում էր նույն թվով' 23, դա տարեթիվն էր, իսկ համարի մեջ զոհին սպանելու թվերն էին թաքնված, ինչի շնորհիվ դետեկտիվը հիմա գիտի, որ իրեն մոտ մեկ շաբաթ է մնացել։
Տխուր էր, բայց փաստ, միևնույն ժամանակ նաև կասկածների առիթ էր տալիս, քանի որ մարդասպանը չհայտնվեց ոչ առևանգման նույն օրը, ոչ էլ անգամ հաջորդ օրը։ Միգուցե հարցնեք, թե ինչպե՞ս էր դետեկտիվը իմանում, որ օրերը փոխվում են, այստեղ նույնպես պատասխանը շատ պարզ էր, պատի վրա ամրացված էր հին ժամանակների պատկանող ժամացույց, որի վրա թվերը չէին երևում գրեթե մթության պատճառով, բայց ամեն անգամ 12 թիվը հատելուց հետո ժամացույցի ներսից դուրս էր գալիս փոքրիկ ծիծեռնակը ու ամբողջ ուժով երգում (իսկ դետեկտիվի համար բղավում) այդ մասին, ինչից հետո նորից թաքնվում մեխանիզմի ներսում։
Այդպես նա երեք նման ծլվլոց լսեց, շուտով կլսեր նաև չորրորդը, բայց դուռը շրխկոցով ավելի շուտ բացվեց, քան ժամացույցի մեխանիզմի դռնակը, որի հետևում կարծես անգամ փայտե խաղալիքը փորձեց թաքնվել։
-Բարև տիկնիկ, հուսամ առանց ինձ չէիր տխրում,- այս խոսքերի հետ մարդասպանը արագ-արագ ներս մտավ նկուղ, սակայն նրա դեմքը գրեթե չէր երևում։
Մարդասպանը ոչինչ չէր խոսում մոտ տաս րոպե, իսկ դետեկտիվը փորձում էր հետևել ու չպատասխանել պրավոկացիոն հարցերին։
"-Я твоя,твоя, твоя модель,
Ты моя,моя Коко Шанель..."
Երգում էր հին ռադիոն, որը մարդասպանը խնամքով դրեց սենյակի անկյունում նախապես կարգավորելով ձայնը։
-Գիտես, քո դիմագծերը բավական լավն են, ես կցանկանայի հավերժ պահպանել դրանք, գոնե իմ մտքերում,- նա լիովին մոտեցավ դետեկտիվին ծնկի գալով, որպեսզի նայեն միմյանց աչքերի մեջ,- նայիր, հատուկ դրա համար ես մի բան եմ գնել,- նա ցույց տվեց տեսախցիկը, որը փայլում էր մթության մեջ,- այնքան լավ ժամանակ կանցկացնենք, իսկ վերջում ես կթաղեմ քեզ մնացածի հետ, վստահ եմ, որ լեզու կգտնեք, չնայած..... մեռածները չեն խոսում, չէ՞,- մարդասպանին չէր հուզում, որ դետեկտիվը չի մասնակցում նրա խոսակցությանը, այլ միայն վախը թաքցնելով հետևում է իր աչքերի մեջ վայրկենական փոփոխվող զգացմունքներին, նա կարծես չէր էլ պահանջում, որ իր հետ խոսեն,- Գեղեցկություն,- մարդասպանը զգուշորեն հպվեց ծալված մատներով դետեկտիվի այտին, ով միայն նրա մատների տաքությունը զգալուց հետո գիտակցեց, թե ինչքան էր սառել այս վայրում,- անգամ ափսոսում եմ փչացնել։
-Ինչի համար....,- ձայնը շատ ցածր էր, բայց բառերը տարբերել ստացվում էր։
-Օհո, անգամ խոսել սկսեցիր,- մարդասպանը փոքրիկի պես ծափ տվեց, ասես չգիտեր, որ դետեկտիվը խոսելու ունակություն ունի և հիմա խիստ զարմացած էր դա իմանալով,- դե եթե Ձերդ գերազանցությունը որոշեց խոսել, ապա ես պարտավոր եմ պատասխանել, մեկ է հետո դժվար էլ խոսես,- նա միտումնավոր շեշտ դրեց վերջին բառերի վրա,- անկեղծ կասեմ, որ ես մանկուց մի մեծ երազանք ունեի,- մարդասպանը թքած ունենալով հատակի սառը և կեխտոտ լինելու վրա նստեց, ոտքերը ծալելով, որպեսզի ավելի հարմար լինի պատմելը,- մի գեղեցիկ ու ենթարկվող շնիկ ունենալու մասին, ծնողներս երկար ժամանակ մերժում էին ինձ ասելով, որ վախենում են չկարողանամ խնամել նրան, չնայած որ ամեն օր ես թռչուններ էի որսում, որպեսզի փողոցի կատուներին կերակրեմ,- նա այնպիսի դեմք ընդունեց, ասես դա լրիվ նորմալ երևույթ էր,- Ամեն դեպքում օրերից մի օր ծնողներս հանձնվեցին և ինձ փոքրիկ շնիկ նվիրեցին, որին գտել էին մոտակայքում , նա սև գույն ուներ ու միայն մի ականջն էր սպիտակ, ասես փչացած խաղալիք լիներ,- մարդասպանը անգամ ժպտաց,- Ես սիրեց այդ փոքրիկ խաղալիքին, ով ինձ հետ մեծացավ, բայց ցավոք, երբ ես 17 տարեկան էի դրսում նկատեցի, թե ինչպես է մի կին վրաերթի ենթարկում իմ շանը և որպեսզի վստահ լինի, որ նա մահացել է մի քանի անգամ էլ է նույն քայլը կրկնում,- նրա ձայնի միջից լիովին անհետացավ ծիծաղը, թողնելով սառնությունը ու վրեժխնդրությունը, որը տարիներ անց անգամ չէր լքել նրան,- ես այդ օրը թաղեցի իմ խաղալիքին, բայց հետո նաև առիթ ունեցա թաղելու այդ հիմար քածին, բայց գիտես վատը որն էր՞,-Մարդասպանը կանգ առեք նայելով դետեկտիվի աչքերի մեջ.
Մինչ այդ ռադիոն արդեն անգլալեզու երգերին էր անցել կրկնելով.
"- All the other kids
With the pumped up kicks,
You better run, better run...."
-Թող գուշակեմ,- ծանր շունչ քաշելով ասեց դետեկտիվը, քանի որ մարդասպանը պատասխանի էր սպասում,- դու համի մեջ մտար, չէ՞, դո՞ւր էր գալիս ադրենալինը, որը ստանում էիր,-Դետեկտիվի դեմքը զզվանք էր արտահայտում, ինչը նա թաքցնել չէր կարող:
-Հենց այդպես, մեկը մեկի հետևից ես սկսեցի իմ հետևից մարդկային քայլերի փոխարեն դիակներ թողնել.....
Այդ օրը, երբ փոքրիկ թռչնակը ամեն դեպքում որոշեց դուրս գալ հերթական զոհի համար վերջին երգ երգելու, մարդասպանը բարձրացավ վերև, ներսում թողնելով փոքրիկ ռադիոն, որը ամեն անգամ մեկը մյուսի հետևից երգում էր սպանելու մասին, այն էլ հանուն սիրո։
Չգիտես ինչու մարդասպանը չէր ցանկանում շուտ ազատվել դետեկտիվից։ Մտքերը հանգիստ չէին տալիս մեկը մյուսի հետևից կրկնելով, որ արդեն այսօր դետեկտիվը անգամ աչքերը բացել չպետք է կարողանար, բայց ձեռքը չէր բարձրանում ինչ-որ քայլի դիմելու համար։
Նա առաջին անգամ ընդհանրապես պատմեց իր հոգում ծանրացած պատմությունները, որի մասին անգամ ծնողները չգիտեին, այդ հիմարի թաղմանը գլխիկոր կանգնած քննադատելով մարդասպանին, ով համարձակվել էր դեմ գնալ Աստծուն ու հենց այդ քածի տանը սպանել էր նրան մուրճի մի քանի հարվածով։ Նա փորձեց այսօր իրեն հավաքել, բայց միայն մի հայացքը դետեկտիվի աչքերի մեջ հերիք է, որ ինքը կորցնի ողջ ինքնավստահությունը նորից նահանջելով։
Վաղը, վաղը անպայման կանի առաջին քայլը, իսկ մինչ այդ...
Նա բացեց խոհանոցի պահարանը այնտեղից հանելով տոպրակը, որը լի էր թմրանյութերով, իսկ հետո վերցրեց երկու օր առաջ պատրաստված կարտոֆիլից ապուրը, որի մեջ առանց խղճալու լցրեց թմրանյութի մեծ բաժին լավ խառնելով։
Հյուրերին կերակրել է պետք, հետո ինչ, որ նրանք շուտով կմեռնեն։
Դետեկտիվը կախել էր գլուխը ձեռքերով բռնվելով շղթաներից, որպեսզի ցավոտ սեղմումը գոնե այդպես մի փոքր թմրեցնի, բայց չհասցրեց հոգնած աչքերը փակել, երբ մարդասպանը վերադարձավ ձեռքերի մեջ մի ափսե ինչ-որ սնունդ բերելով։
Միայն մի հայացքը սնունդի հերիք էր, որ սովից տանջված ստամոքսը իր մասին ասի, բայց առողջ գիտակցումը թույլ չէր տալիս բացել բերանը կամ նայել սնունդի կողմը։ Հոգու խորքում ինչ-որ իռացիոնալ կողմ հույս ուներ փրկվելու, չնայած որ շանսերը այդքան մեծ ու հուսադրող չէին։
Մարդասպանը իր հետ նաև փոքրիկ աթոռ էր իջեցրել, որը դնելով իր նոր զոհի դիմաց' հարմար դիրք կարողացավ ընդունել։
-Միգուցե քեզ թվա, որ անհյուրընկալ եմ,- նա գդալով ևս մեկ անգամ խառնեց թույլ դեղին երանգով ու սուր հոտով սնունդը, որը գոռում էր այն մասին, որ ներսում աղի փոխարեն մեկ այլ սպիտակ զանգված կա,- Բայց հատուկ քեզ համար չարչարվել եմ և սառնարանից սնունդ հանել, իհարկե չեմ տաքացրել, բայց այսպես էլ կուտվի,- նա գդալով մի մեծ բաժին վերցրեց և մոտեցրեց զոհի բերանին,- Դե, բացի բերանիկդ, այս օրերի ընթացքում շատ ես այդ "խնդրանքը" լսելու, ցանկանում ես ամեն անգամ աղաչեմ քեզ ինչ է՞,- նա դեռ շարունակում էր ժպտալ, բայց Թեյանը անգամ չշարժվեց տեղից այդ բառերը լսելուց հետո,- Դե քաղցրիկս, մի բարկացրու ինձ,- Նա ափսեն դրեց հատակին և ազատ ձեռքով սեղմեց Թեյանի դունչը, իսկ բերանը բացելուց հետո մտցրեց գդալը ու արագ փակեց բերանը սեղմելով քիթը, որպեսզի դետեկտիվը կուլ տա,- Դե կուլ տուր, եթե թքես միասին ատամներդ ենք հաշվելու,- դետեկտիվը դանդաղ կուլ տվեց լեզվին հայտնված զանգվածը մտովի հասկանալով, թե ինչ հետևանք կունենա դա նրա համար,- Այ այդպես, արի մի անգամ էլ....
Եվս երկու գդալ զզվելի ու դառը սնունդից կուլ տալուց հետո աշխարհը սկսեց դետեկտիվի գլխում պտտվել ու հետաքրքիր երանգներ ստանալ, հետո ինչ, որ նա հիմա մութ ու մռայլ նկուղում էր գտնվում....
Աչքերը ծանրանում էին, գլուխը մնալով առանց հենարանի ուղղակի կախվեց խրտվիլակի գլխի պես, մտքերը շրջում էին ուղեղում, բայց ոչ մեկն էլ կոնկրետ նպատակ ու հասկանալի բովանդակություն չուներ անգամ մտածողի համար։ Վարկյաններ առաջ դառը թվացող ապուրը հիմա համային նոր երանգներ էր ստանում լեզվի վրա, ամեն զգացողություն վերածելով էյֆորիայի։
Բայց այս զգացողությունները ոչինչ էին ուժեղ գրգռվածության զգացման հանդեպ, երբ տաբատի ներսում արդեն տեղ չկար, բայց օրգանը շարունակում էր սեղմել ու այդքան ցանկալի, բայց ծայրահեղ քիչ հպումը առաջացնել։
Չհետևելով սեփական զգացողություններին դետեկտիվը անգամ տնքում էր ու ծանր հայացքով նայում վերև նկատելով մարդասպանին, ով նայելով այդ տեսարանին ձեռքի շարժումներով ինքն իրեն հաճույք էր պատճառում ու խելագարի պես ժպտում։
-Արդեն քանի հոգի է այս հաբերը ընդուն~ել,-վերջին բառը մի քիչ ձգված ստացվեց, քանի որ մարդասպանը հաճույք ստանալով ավարտեց դետեկտիվի դեմքին կեխտոտելով այն, բայց հետո մատով մաքրելով սպիտակ զանգվածը մտցրեց վերջինիս բերանը, ով չգիտակցելով սկսեց լպստել մարդասպանի մատների ծայրամասերը,- բայց միայն քեզնից է գլուխս գնում, գրողը տանի, դու կատարյալ ես։
Նա արձակեց շղթաները, որոնք կապում էին դետեկտիվին ստիպելով նստած դիրքում մնալ, քանի որ դրանց կարիքը այլևս չի լինելու։Խուլ դմփոցով դետեկտիվը պառկեց հատակին' չզգալով սեփական մարմինը։
-Կներես քաղցրիկս, բայց շուտով անգամ նստել չես կարողանա, - նա կռացավ փորի վրա շրջելով դետեկտիվին և բացեց բերանով պահպանակը,- չնայած ապագա մեռելի համար դա այդքան էլ կարևոր կարողություն չի։
Հագցնելով պահպանակը օրգանի վրա նա վերցրեց գրպանից վազելինի տուփը և մի փոքր առնելով մատների վրա սկսեց սեղմված մկանների կույտը թուլացնել։ Դա կարող էր բավական նուրբ քայլ թվալ, բայց իրականում մարդասպանը ինքն իր մասին էր մտածում, ոչ թե զոհին, սակայն զոհը կարծես թե հաճույք ստանում էր, համենայն դեպս նա մերկ մարմնով հպված էր սառը հատակին ու առանց գիտակցելու տնքում և հոգոց էր հանում (սառը հատակից, թե՞ հետանցքի մերսումից' դա դեռ հարց էր)։
Ավարտելով նախապատրաստումը նա մի ուժեղ հրումով ներս մտավ լսելով գետնին սեղմվածի մի փոքր դժգոհ, մի փոքր էլ մոլորված ու զարմացած ձայնը, բայց դրան նա վաղուց ուշադրություն չէր դարձնում։
Դետեկտիվը հաստատ բոլոր կանանցից էլ ավելի լավն էր.... այո, նա Հվիյոնի առաջին տղամարդն էր, բայց կարծես թե ոչ վերջին, նեղ պատերը մեղմ սեղմում էին նրա օրգանը պարուրելով տաքությամբ, որից անգամ փորձառու մեկը կցանկանար երկու վարկյան անց ամոթով ավարտել, բայց մարդասպանը միայն հաճույքից փակել էր աչքերը գլուխը հետ գցելով և մի քանի վարկյան կանգ էր առել սպասելով, որպեսզի ուժ հավաքի այս պահը խախտելու ու շարժումները սկսելու համար։
Մարդասպանը մեղմ չէր, առհասարակ մեղմ չէր, նա հարվածում էր, կծում, կարմիր հետքեր թողնում ձեռքերի մեջ մաշկը սեղմելով, անգամ երեսին հարվածում, բայց ներկա պահին դետեկտիվին չէին հուզում ոչ հարվածները, ոչ էլ կարմիր հետքերը, որոնք շուտով կկապտեն, իսկ ավելի ուշ դատաբժշկի համար կդառնան բռնության ապացույց։Նա այս պահին մտածել անգամ չէր կարողանում կտրված լինելով ամբողջ աշխարհից և իրականությունից։
Մարդասպանի ախորժակը բավական մեծ էր, այնպես որ ինտիմ կապից հետո նա մի դույլ սառը ջուր բերեց, որպեսզի անընդհատ իրականություն վերադարձնի երբեմն ուշագնաց եղող դետեկտիվին և շարունակի զվարճանալ։
Թեյանի համար սառը "ցնցուղը" սթափեցնող էֆեկտ ուներ, քանի որ նա մի անգամ արդեն ազատվեց ստամոքսի պարունակությունից, իսկ երկրորդ անգամ դա տեղի ունեցավ, երբ Հվիյոնը նրա կոկորդը մտցրեց օրգանը առաջացնելով ռեֆլեքս։
Առաջիկա օրերի ընթացքում նրա բախտին ոչ ոք երանի տալ չէր կարող, ի վերջո մշտական դարձած ծեծի պատճառով կոտրված կողոսկրերը տհաճ ցավով հիշեցնում էին իրենց մասին, մարմինը գեղեցիկ ցորենի գույնը կորցրել էր վերածվելով կապտականաչ զանգվածի, ինչը թե սառը նկուղի, թե վնասվածքների հետևանք էր։ Ձախ ոտքը ծնկից ներքև սև և մուգ մանուշակագույն երանգ էր ընդունել, ինչը անգամ մթության մեջ էր նկատելի և նախնական շրջանում անգամ չէր ցավում, բայց եկավ մի պահ, երբ ադրենալինը իսպառ լքեց տիրոջ մարմինը և այդ պահին դետեկտիվի ուղեղը կարծես թե ուշքի եկավ վերջապես և նա լսեց ուժեղ գոռոց, որից կարծես պատերն էին դողում։ Ինչպես հետո պարզվեց գոռացողը հենց ինքն էր, բայց նա արդեն թքած ուներ։
Ջերմությունը պատել էր սառցակալող մարմինը, ինչից նա մեկ դողում էր փորձելով վեր կենալ հատակից, մեկ կուչ էր գալիս գրկելով ինքն իրեն վերջույթներով։
Հիմա էլ աչքերը կիսափակ նա պառկած էր հատակին ու հետևում էր մարդասպանի ձեռքերի շարժումներին, ով վերցնելով մուրճը նորից հարվածեց նրա ոտքին' կոտրված ոսկորը փոշու վերածելով։
Ձայնը վաղուց դուրս չէր գալիս փորից, ուր էր թե կոկորդից դուրս գար, չափից դուրս ցավոտ պահերին միայն խրպոտ տնքոցներ էին լսվում տանջահար մարդուց և հենց այդ պահերին նա գիտակցում էր, որ իրականում չի ուզում իրեն փրկեն, նա հիմա նախընտրում էր միայն արագ մահանալը հասկանալով, որ անգամ դուրս գալուց հետո նորից ապրել չի կարող։
Ժամեր տևող տանջանքները դժոխքի իններորդ շրջանն էին հիշեցնում, ասես Դանթեի և Վերգիլիայի փոխարեն նա ճամփորդեր տանջալից ճանապարհով և փորձարկեր իր վրա բոլոր հնարավոր պատիժները։
Ժամացույցը արդեն չորսից ավել անգամ բաց էր թողել իր թռչնակին տասներկու թիվը հայտարարելու համար, բայց կոնկրետ օր որոշել դետեկտիվը ունակ չէր, հաշիվն էր կորցրել, իսկ ուղեղը ամբողջ ուժը ծախսում էր մարմինը վերականգնելու փորձեր անելու վրա, որը աղի շերտով պատված կամաց-կամաց այրվում էր ավելի շատ հյուսվածքների տարածքներ մերկացնելով։
Նկուղում անցկացնելու յոթերորդ օրը, երբ թռչնակը ևս մեկ անգամ դուրս եկավ երգելու, բայց կարծես սգալով, Թեյանը արդեն ոչինչ չէր զգում։ Նրա մարմինը լիովին կորցրել էր առողջ մաշկի երանգները, ոտքը սկսել էր փտել և նեխել, քանի որ կոտրվածքը ոչ ոք մշակել չէր մտածում, աղով պատված կտրվածքները այլևս չէին արյունահոսում, դրանք ուղղակի քարացած էին, բայց անգամ թեթև շարժումն էր հերիք, որպեսզի վերքերը նորից բացվեն ու տանջանքներ պատճառեն նախկինում կենսուրախ մարդուն։
Երեսը այլևս չուներ նույն գեղեցկությունը և գծված արտաքինը, հիմա այն փքված էր և կապույտ, ասես նա գետում խեղդված լիներ։
Մարդասպանը նայում էր իր զոհին ու ներքին ցնծություն ապրում, այդքան գեղեցիկ, այդքան խոցելի ու այդքան անկեղծ ....
Այսօր ցավոք նրանք ստիպված կլինեն բաժանվել, քանի որ մինչև վաղը Թեյանը հաստատ չի գոյատևի, իսկ Հվիյոնը դեռ ևս մի անելիք ունի։
***
Անտառը լի էր դատարկվող ծառերով, որոնք պատված էին գորշ տերևներով ու առիթը բաց չէին թողնում քամու հետ դրանք գետնին թափելու, հենց անտառի խորքում երիտասարդ մարդասպանը կանգնեցրել էր իր զոհին, որպեսզի մոտակայքում հարմարավետ մի փոս փորի, որի մեջ կտեղավորվի մարդու մարմինը ամբողջությամբ։
Թեյանը հոգնած էր, նա ցավից ոռնում էր, քանի որ հիմա հենված էր ծառին, իսկ մերկ մարմինը հոշոտում էին մրջյունները, ովքեր արևի վերջին շողերը վայելելու համար և պաշար հավաքելու, շատ ավելի ակտիվ էին ու հիմա էլ կրծում էին նրան, բայց դետեկտիվը ուժ չուներ ձեռքերի մեջ անգամ մրջյունի դեմ պայքարելու։
Մոտ տաս մետր այն կողմ Հվիյոնը արագ-արագ փոս էր փորում երբեմն ճակատից սրբելով խոնավությունը ու մեղմ ժպտալով։
Հայացք դեպի երկինք....այո Աստված, արևը դեռ նույնչափ հիասքանչ է....պարուրված երկնային կապույտով այն ավելի ու ավելի էր փայլում իր լույսով պայծառացնելով եզակի ամպերին, որոնք հանդարտ լողում էին երկնակամարում։
Ահա և վերջ, երկար ապրել չստացվեց, ինչպես նաև ընտանիք կազմել, ծնողներին խնամել և մի շարք այլ բաներ, բայց հետ նայելով դետեկտիվը հասկանում էր, որ ծակեր ու բացեր շատ ուներ ու գիտակցում, որ հոգին էլ կտար, միայն թե շանս լիներ ծնողների հետ սեղան նստելու ու նրանց սեր խոստովանելու համար։ Նա նորից աչքերը թեքեց մարդասպանին,ով մոտենալով միտումնավոր բռնվեց նրա ոտքերից դանդաղ քաշելով նրան դեպի փոսը....
Սեղմված ոռնոց, հոգու պես մաքուր արցունքներ և տառապանքից խեղված հայացք....ակնթարթ ու նա խուլ դմփոցով ընկավ փոսի մեջ, որի անձրևից խոնավ հողը իր սառնությամբ դիպչում էր անգամ ոսկրերին։
Հայացք դեպի վերև և արևի պատճառով սև թվացող մարդասպանի սիլուետն է երևում, ում աչքերի փայլը և զարհուրելի ժպիտը անգամ արևը ծածկել չի կարող....
-Ին....չ,- բառերը դուրս չէին գալիս, միայն հեռու հնչյուններ, որոնք միայն գուշակելով կարող էիք բառ դարձնել ։
-Ժամանակը չի հարցեր տալու, քաղցրիկս,- նա մի պահ լրջացավ կարծես աչքերից մաքրելով արցունքները,- իսկ հիմա խորը շունչ քաշի, մի վերջին անգամ,- և Թեյանը արեց դա, կոտրված կողերը խրվեցին թոքերի մեջ, բայց թքած, դա նրա վերջին շանսն էր,- հաջողություն քաղցրիկս, հաջորդ կյանքում հուսամ ինձ չես հանդիպի,- նա լցրեց մերկ մարմնին հողի առաջին բաժինը և դետեկտիվը փակեց աչքերը....
Այդ օրը ողջ-ողջ թաղվեց մի մարդու ճակատագիր, որը անշուշտ սխալ էր կազմված և միայն երեք տարի հետո այդտեղից կգտնվեն Թեյանի մասունքները, որը լուրերով մեծ սենսացիա կդառնա....
Հ.գ. 4622 բառ.... Я в шоке....