Κεφάλαιο 18ο
-Χρυσάνθη-
Η ώρα ήταν 3 τα ξημερώματα, ημέρα Πέμπτη. Ο ύπνος δεν με έπαιρνε και καθόμουν και κοιτούσα το ταβάνι του δωματίου. Όλες αυτές τις ημέρες συναντιόμουν μόνο με την Μαρία, οι υπόλοιποι ήταν λες και τους είχε ανοίξει η γη και τους κατάπιε.
Προχθές πήγαμε με την Μαρία στο εμπορικό και περάσαμε από το μαγαζί της Ελένης αλλά ήταν μέσα μόνο μια κυρία. Δεν μπήκαμε όμως για να ρωτήσουμε κάτι και έτσι φύγαμε. Εχθές σκεφτήκαμε να περάσουμε από τα σπίτια των αγοριών για να μάθουμε αν συνέβη τίποτα αλλά καμιά από τις δύο μας δεν θυμόταν τους δρόμους και έτσι βρισκόμασταν για άλλη μια φορά στο κενό.
Ένας ήχος από το κινητό μου με έκανε να γυρίσω το κεφάλι μου προς την μεριά του κομοδίνου. Τέντωσα το χέρι μου και το έπιασα.
Είχα ένα μήνυμα. "Από ποιον;" αναρωτήθηκα και έτσι το άνοιξα.
ΆΓΝΩΣΤΟΣ:
ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΕΣΣΑ;) ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΤΑ ΠΕΡΝΑΣ ΥΠΕΡΟΧΑ ΜΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΦΙΛΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ:)...ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΓΛΥΤΩΝΕΙΣ!
ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΗ;*<3
Το κινητό έπεσε από τα χέρια μου και έσκασε με δύναμη στην κοιλιά μου. Έμεινα ακίνητη με γουρλωμένα μάτια. Το σώμα μου τινάχτηκε από το κρεβάτι και σχημάτισα τον αριθμό της Μαρίας.
"Ποιος είναι και τι θες τέτοια ώρα;" απάντησε μετά από 2 λεπτά.
"Πάντα με τον καλό λόγο στο στόμα έτσι;" της απάντησα.
"Χρυσάνθη, εσύ είσαι;" ρώτησε.
"Όχι, η Paris Hilton." την ειρωνεύτηκα.
"Χρυσάνθη, κόψε τις βλακείες και λέγε τι θες! Είναι 3 η ώρα το πρωΐ και με διακόπτεις από τον ιερό μου ύπνο!" είπε φωνάζοντας.
"Όχι που δεν θα παραπονιόσουν εσύ!" είπα περισσότερο στον εαυτό μου. "Είναι σημαντικόοο!" συνέχισα.
"Για να ακούσω το τόσο σημαντικό τότε!" είπε.
"Κάποιος μου έστειλε μήνυμα!" της είπα τρομαγμένη.
"Ποιός ρε;" με ρώτησε.
"Ο χάρος!" την ξαναειρωνεύτηκα.
"Καιρός ήταν." μουρμούρισε.
"Μαρία!!" της φώναξα προειδοποιητικά.
"Εγώ φταίω ή εσύ που δεν μου δίνεις να καταλάβω κοπέλα μου;" φώναξε.
"Καλά ρε Μαράκι, ηρέμησε λίγο, θα σου πω!" της απάντησα.
"Μα με εσένα που έχω μπλέξει δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς! Άντε λέγε και με έχεις τρελάνει!." μου είπε.
"Ναι, αλλά με αγαπάς!" είπα γλυκά.
Σιωπή για λίγο.. "ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΤΩΡΑ ΡΕ ΧΡΥΣ!;" ούρλιαξε.
Απομάκρυνα το τηλέφωνο από το αυτί μου για λίγο και μετά το ξανάβαλα.
"Καλά, καλά..λοιπόν μου έστειλε κάποιος άγνωστος ένα μήνυμα και έχω τρομάξει." είπα.
"Άγνωστος; Και τι έλεγε το μήνυμα;" ρώτησε.
"Ότι εύχεται να περνάω καλά επειδή είναι ένας φίλος μου στο νοσοκομείο και ότι δεν πρόλαβε να με αρπάξει από το πάρτυ αλλά την επόμενη φορά δεν του γλυτώνω." της είπα και άρχισα να τρέμω.
''Περίμενε ρε.. ένα ένα...'' μου είπε. ''Πρώτον ο Σταύρος σου είχε πει ότι εκείνος ήταν μαζί σου, αν και δεν βρίσκω τον λόγο να ανησυχείς για αυτό. Τώρα όσο αυτό για το νοσοκομείο δεν ξέρω.. ρε μπορεί να σου κάνουν πλάκα..'' συνέχισε.
''Μπορεί να έχεις δίκιο αλλά μπορεί και όχι..'' της είπα προσπαθώντας να θυμηθώ κάτι.
''Τι εννοείς ρε;'' με ρώτησε.
''Όταν τον είχα ρωτήσει για το πάρτυ τι είχε γίνει μου ότι ήταν εκείνος που με ακούμπησε..αλλά δεν με κοιτούσε στα μάτια όταν το έλεγε αυτό..'' της είπα.
''Θες να μου πεις ότι σου λέει ψέματα;'' με ρώτησε.
''Ακριβώς!'' της απάντησα.
''Και ποιος μπορεί να ήταν και τι να ήθελε από εσένα;'' με ρώτησε.
''Αν ήξερα θα σου έλεγα..καιι όσο για αυτό με το νοσοκομείο δεν νομίζω να λέει ψέματα..'' της είπα.
''Ναιι, αλλά ποιος φίλος σου μπορεί να είναι στο νοσοκομείο;'' ρώτησε.
''Δεν ξέρω.. και να μην μας είχαν ειδοποιήσει όμως ρε τα παιδιά;'' είπα.
''Ποιος μπορεί να είναι ρε;'' ρώτησε ξανά.
''Ρε μήπως είναι τίποτα από τον Σταύρο ή τον Κωνσταντίνο;'' είπα.
''Δεν ξέρω..δεν θα μας είχε ειδοποιήσει η Ελένη βρε χαζή;'' είπε.
''Ναι αλλά δεν έχει τα τηλέφωνά μας όπως δεν έχουμε και εμείς το δικό της..'' της είπα.
''Εγώ το έχω..'' μου είπε.
''ΤΙ!;'' φώναξα. ''Και δεν μου το είχες πει μωρή ηλίθια;'' συνέχισα.
''Εεε..το ξέχασα!'' μου είπε.
''Εεε τι να σου πω; Τέλος πάντων..θα την πάρουμε αύριο το πρωί να μάθουμε.'' της είπα.
''Ναι..εμμ καληνύχτα τότε..'' μου είπε.
''Καληνύχτα.'' της είπα και το έκλεισα.
Ξάπλωσα στο κρεβάτι αλλά και πάλι δεν μπορούσα να κοιμηθώ. 'Ποιος θα μπορούσε να ήταν αυτός; Πολύ πιθανόν να ήταν και αυτός που με ακούμπησε στο πάρτυ αλλά μετά βρέθηκα στο δωμάτιο του Σταύρου..μα τι γίνεται επιτέλους;' σκεφτόμουν.
-Ελένη-
Ένιωσα κάτι να με σφίγγει. Κάτι να με τραβάει στο χέρι.
Το βλέμμα μου έπεσε απάνω στο χέρι του Γιάννη και το δικό μου που ήταν μπλεγμένα.
''Γιάννη;'' αναφώνησα και σηκώθηκα αργά από την καρέκλα.
Τίποτα, δεν απάντησε, δεν κουνήθηκε.
''Θεέ μου έχω παραισθήσεις..'' μονολόγησα και ξανακοίταξα το ρολόι.. 3 το πρωί...πφφ...
Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Τον κοιτούσα. Ήθελα να τον δω να ξυπνάει και τα κατάμαυρα μάτια του να κοιτάξουν μέσα στα πράσινα δικά μου.
Αλλά δεν έγινε τίποτα μέχρι που πλέον είχε ξημερώσει..
--------
Γεια σααας!:) τι κάνετε; Ακόμα ένα κεφάλαιο και πολλά ερωτήματα μένουν αναπάντητα;)
Θα ήθελα να ευχαριστήσω όσους διαβάζουν την ιστορία μου και την ψηφίζουν^-^<3
Τώρα θα ήθελα αν μπορείτε να πάτε να διαβάσετε την ιστορία της mikaellaotaku που λέγεται nights with moon! που είναι μια ιστορία μυστηρίου*.*
Μέχρι το επόμενο κεφάλαιοο(το οποίο δεν αργεί:3)...φιλάκιααα;*
-Ροδ<3