Κεφάλαιο 20ο
-Μαρία-
"Σοβαρά μιλάς τώρα;" αναφώνησα έκπληκτη από αυτά που μου είπε.
"Παιδάκι μου σταμάτα! Έχεις ακουστεί σε ολόκληρη την αίθουσα!" είπε αγανακτισμένη η Χρυσάνθη.
"Μα αυτά που μου λες δεν τα ήξερα καν!" της είπα.
Μου χάρισε ένα δολοφονικό βλέμμα. "Εε, τότε να μην πήγαινες εκείνη την ημέρα με τον Κωνσταντίνο και να μην με άφηνες μόνη μου στο πάρτυ!" φώναξε.
"Για ήρεμα μικρή!" της είπε ο Κωνσταντίνος καθώς πλησίαζαν με τον Σταύρο με μπουκάλια με νερό στα χέρια.
Η Χρυσάνθη σταύρωσε τα χέρια στο στήθος της και κοιτούσε τον απέναντι τοίχο θυμωμένη.
"Όχι Κωνσταντίνε, έχει δίκιο!" είπα και τον κοίταξα. "Συγνώμη ρε αγάπη μου!" της είπα και κοίταξα το πάτωμα.
Τα χέρια της με τύλιξαν και με αγκάλιασε. "Συγχωρεμένη βρε χαζήηη" μου είπε και εγώ γέλασα. "Αλλά έτσι και το ξανακάνεις και εσύ και η άλλη την επόμενη φορά βρείτε τρύπα να κρυφτείτε!" είπε προειδοποιητικά.
"Μάλιστα κυρία!" είπα και γελάσαμε. "Και τώρα δηλαδή ο Γιάννης με την Ελένη είναι μαζί;" ρώτησα μετά από λίγο.
"Θεωρητικά ναι." είπε η Χρυσάνθη.
"Θα δείξει!" απάντησε ο Κωνσταντίνος και μου έκλεισε το μάτι.
"Σταύρο είσαι καλά;" τον ρώτησα γιατί φαινόταν σκεπτικός.
"Τι; Αα, ναι ναι μια χαρά. Απλώς ανυπομονώ να ξυπνήσει." απάντησε γρήγορα.
Κοίταξα την Χρυσάνθη και ανασήκωσε τους ώμους τις. Μετά κοίταξα τον Κωνσταντίνο και μου έκανε νόημα ότι θα μου πει αργότερα.
"Ρε μαλάκα αυτή είναι νοσοκόμα που μπαίνει στο δωμάτιο του Γιάννη;" ρώτησε ο Σταύρος μετά από λίγα λεπτά σιωπής.
Τα μάτια όλων μας έπεσαν απάνω στο δωμάτιό του.
"Πάω να δω τι συμβαίνει. Μην το κουνήσει κανείς" είπε σοβαρά ο Κωνσταντίνος δίχως να μας κοιτάει και προχώρησε προς τα εκεί.
-Ελένη-
"Είσαι πολύ όμορφη." άκουσα μια φωνή.
Κοίταξα προς την πόρτα αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη δεν ήταν κανείς. Τα μάτια μου επεξεργάστηκαν το δωμάτιο μέχρι που κοίταξα προς το μέρος του..
Τα μαύρα μάτια του με κοιτούσαν και είχε ένα κουρασμένο χαμόγελο στο πρόσωπό του.
Τα μάτια μου γούρλωσαν και το χέρι μου κάλυψε το στόμα μου για να μην τσιρίξω. Έκανα βήματα μπροστά και βρέθηκα δίπλα του. Νέα δάκρυα ήρθαν ξανά στα μάτια μου αλλά αυτή τη φορά ήταν από την χαρά μου.
"Γιάννη;" ψέλισα και χάιδεψα τα μαλλιά του ενώ ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό μου.
Εκείνος έβαλε το χέρι του στο μάγουλό μου και με τον αντίχειρά του μου το σκούπισε. "Έλα λίγο πιο κοντά μου." είπε αδύναμα. Εγώ έσκυψα και ήμουν λίγα εκατοστά πάνω από το πρόσωπό του. Το χέρι του μεταφέρθηκε πίσω στον σβέρκο μου. "Είμαι εδώ Ελένη, είμαι εδώ." είπε. Έβαλε δύναμη στο χέρι του και τράβηξε το κεφάλι μου πιο κοντά του. Τα χείλη του συγκρούστηκαν με τα δικά μου και ανταλλάξαμε ένα φιλί γεμάτο από πόθο και αγάπη.
Απομακρυνθήκαμε μετά από λίγο. "Δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι που ξύπνησες!" είπα και τον αγκάλιασα,προσεχτικά πάντα, σφιχτά.
"Και εγώ χαίρομαι που είσαι εδώ." απάντησε και μου χάρισε ένα γλυκό χαμόγελο. "Δεν φωνάζεις κανά γιατρό να με εξετάσει;" είπε και γέλασε.
"Ναι,ναι φυσικά." είπα και πάτησα το κουμπί για να έρθει μια νοσοκόμα για να φέρει τον γιατρό.
Μετά από 2 λεπτά μπήκε μέσα μια νοσοκόμα με κάτι χαρτιά. "Ξυπνήσατε κύριε Γεωργίου; Πως αισθάνεστε; Είστε καλά; Πονάτε κάπου;" άρχισε τις ερωτήσεις.
"Όχι, μια χαρά είμαι, ειλικρινά, δεν πονάω κάπου." είπε εκείνος.
"Ωραία, πάω να φέρω τον γιατρό." είπε. Του χαμογέλασε και αποχώρησε.
Ξαφνικά μπήκε μέσα στο δωμάτιο κάποιος.
"ΕΛΕΝΗ;!" φώναξε.
Έβγαλα μια κραυγή φόβου και γύρισα να κοιτάξω προς την πόρτα. "Ρε Κωνσταντίνε με τρόμαξες!" είπα με το χέρι στην καρδιά. "Μπορείς να μου πεις τι έπαθες και φωνάζεις σαν υστερικός;" τον ρώτησα βάζοντας τα χέρια στη μέση μου.
"Ναι! Τι ήθελε η νοσοκόμα εδώ; Έπαθε κάτι ο Γιάννης; Τι έγινε επιτ-" είπε αλλά δεν συνέχισε την πρότασή του.
Κοίταξε από πίσω μου, τον Γιάννη, που εκείνος μας κοιτούσε με το χέρι στο στόμα του για να μην ακουστεί από τα γέλια λες και έβλεπε καμιά κωμική σειρά. Τα ποπ κορν του έλειπαν μόνο...
"Γιάννη;" αναφώνησε ενθουσιασμένος ο Κωνσταντίνος και με δυό βήματα έφτασε δίπλα του. "Που είσαι ρε μεγάλε;" του είπε και έκαναν το "κόλλα πέντε" με τα χέρια τους. Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί..
"Εδώ καλά." είπε και γέλασε.
Η πόρτα άνοιξε και μέσα μπήκε ο γιατρός. "Τι κάνετε κύριε Γεωργίου; Όλα καλά;" τον ρώτησε.
"Μια χαρά γιατρέ." απάντησε.
"Ξέρεις είσαι πάαρα πολύ τυχερός, γιατί από εδώ η ξαδέρφη σου σε βοήθησε δίνοντάς σου αίμα και το πιο συναρπαστικό είναι ότι δεν έπαθες και τίποτα το σοβαρό. Είσαι χρυσό παιδί και φαίνεται να σε προστατεύει ο Θεός." του είπε ο γιατρός.
Η απορία ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του Γιάννη. "Η ξαδέρφη μου;" ρώτησε και με κοίταξε.
Εγώ κοιτούσα οπουδήποτε αλλού εκτός από εκείνον.
"Ναι ρε Γιάννη! Εκείνη που έμενε στη Θεσσαλονίιικη..." του είπε ο Κωνσταντίνος προσπαθώντας να σώσει την κατάσταση και να τον κάνει να με θυμηθεί "και καλά τώρα" για να μην καταλάβει τίποτα ο γιατρός.
"Αα ναι ναι" είπε ο Γιάννης.
Ο γιατρός πάντως, πάλι καλά, δεν είπε τίποτα και άρχισε να τον εξετάζει. "Γιατρέ, πότε μπορώ να πάω στο σπίτι μου;" ρώτησε ο Γιάννης μόλις τελείωσε με την εξέταση.
"Σε δύο ημέρες." είπε ο γιατρός φεύγοντας.
"Σοβαρά τώρα; Ξαδέρφη;" με ρώτησε και τον κοίταξα.
Εγώ απλώς σήκωσα τα χέρια ψηλά παριστάνοντας την αθώα.
"Εγώ πάω να φωνάξω και τους υπόλοιπους." είπε και έφυγε.
Ο Γιάννης με κοιτούσε συνέχεια. "Τι;" τον ρώτησα.
Έβαλε τα χέρια στο στήθος του. "Απλώς είσαι πολύ όμορφη." είπε και κοκκίνισα λίγο.
"Ναι, αν εξαιρέσεις τα ανακατεμένα μαλλιά, τα κόκκινα μάτια, τους μαύρους κύκλους, το χλωμό πρόσωπο, γιατί όχι;" είπα.
Γέλασε."Σε εμένα όμως φαίνεσαι όμορφη και αυτό έχει σημασία." είπε και του χαμογέλασα γλυκά.
Η πόρτα άνοιξε ξανά και μπήκαν όλα τα παιδιά μέσα. Τα κορίτσια έβγαλαν ουρλιαχτά χαράς και έπεσαν απάνω του ενώ ο Σταύρος έκανε και εκείνος το "κόλλα πέντε" μαζί του.
Εγώ τους κοιτούσα από μακριά και χαμογελούσα. Επιτέλους! Όλα θα ήταν μια χαρά πλέον.
---
Χευυ τι γίνετε; Άντε σας έβαλα κι άλλο κεφάλαιο:3 Πάντως τα γράφω γρήγορα γιατί δεν μου πάει η καρδιά να σας αφήνω έτσι!._.
Επππ!:ρ Ξύπνησε ο Γιαννάκης μας;), άντε πάντα γεροδεμένος και τώρα πλέον θα είναι όλα μια χαρά. Βασικά θα είναιιι; Ποιος ξέρει; Χεχεχ<3
Μέχρι το επόμενο, φιλάκιαααα^-^
~Ροδ:3'