Κεφάλαιο 21ο
-Γιάννης-
Η ημέρα για να πάω σπίτι μου, επιτέλους έφτασε. Η Ελένη μπήκε μέσα στο δωμάτιο χαρούμενη.
"Καλημέρααα" είπε με ένα χαμόγελο.
"Καλημέρα" της είπα.
"Πως είσαι;" με ρώτησε.
"Μια χαρά είμαι. Πως και τέτοια κέφια;" την ρωτάω.
"Επειδή σήμερα βγαίνεις μα φυσικά!" αναφώνησε χαρούμενη.
"Τέτοια χαρά πια;" ρώτησα σταυρώνοντας τα χέρια μου.
Κοίταξε κάτω. "Συγνώμη" είπε.
Χαμογέλασα. "Μου αρέσει." της είπα.
Με κοίταξε. "Έλα εδώ." της είπα ανοίγοντας τα χέρια μου διάπλατα για να την πάρω αγκαλιά.
Εκείνη έτρεξε καταπάνω μου και με έσφιξε. Της χάϊδευα τα μαλλιά για λίγο.
Απομακρύνθηκε. "Έλα σου έχω κάποια ρούχα." είπε και μου τα έδωσε.
"Πήγες σπίτι μου;" την ρώτησα.
"Όχι, τα αγόρια μου τα έφεραν. Θα σε πάμε εκεί." μου είπε.
"Ααα μάλιστα." είπα και προχώρησα προς την τουαλέτα.
Έβγαλα το ρούχο του νοσοκομείου και έβαλα αυτά που μου έφεραν. Ένα μαύρο παντελόνι με μια άσπρη μπλούζα και τα άσπρα αθλητικά μου.
Βγήκα έξω. "Έτοιμοςς" είπα και την κοίταξα.
Εκείνη κοκκάλωσε και με κοιτούσε από πάνω μέχρι κάτω. Εγώ χαμογέλασα.
"Εεε..ν-ναι πα-πάμε." είπε τραυλίζοντας και πήρε μια βαθιά ανάσα.
Προχώρησα προς το μέρος της και την άρπαξα από το χέρι. Πήρε το σακίδιο που κουβαλούσε και βγήκαμε έξω.
"Το εξιτήριο;" την ρώτησα.
"Το έβγαλε ο Κωνσταντίνος." είπε κοιτώντας ευθεία.
Κοίταξα το χέρι της που ήταν μέσα στο δικό μου και χαμογέλασα. "Είσαι καλά;" την ρώτησα.
"Ναι, ναι μια χαρά γιατί;" είπε.
"Απλώς ρωτάω." της είπα.
Φτάσαμε στην έξοδο και μπήκαμε στο αυτοκίνητο του Σταύρου. "Που είσαι ρε μεγάλε;" με ρώτησε ο Κωνσταντίνος.
"Εδώ." είπα και γέλασα.
Ξεκινήσαμε για το σπίτι που εμένα εγώ με την γιαγιά μου. Φτάσαμε και κατεβήκαμε. Χτύπησα το κουδούνι για να μου ανοίξει.
"Αγόρι μου!" φώναξε η γιαγιά μου και με αγκάλιασε.
"Γεια σου γιαγιά, τι κάνεις;" την ρώτησα.
"Μια χαρά παιδί μου, εσύ που ήσουν τόσο καιρό; Ανησύχησα! Μόνο την αστυνομία δεν κάλεσα!" είπε.
Μπορούσα να ακούσω τα γέλια των αγοριών από πίσω μου. "Συγνώμη γιαγιά αλλά είχα πάει ένα ταξιδάκι χωρίς να στο πω γιατί ήθελα να μείνω μόνος." είπα ψέμματα.
"Αα,καλά αγόρι μου τουλάχιστον γύρισες σώος!" είπε και χαμογέλασε. "Ελάτε περάστε μέσα!" μας είπε σε όλους.
Τα αγόρια έτρεξαν στην κουζίνα για να βρουν καμιά μπύρα και εγώ έμεινα όρθιος δίπλα από την πόρτα κοιτώντας την Ελένη που δεν μπήκε μέσα. Όταν την αντικρύσε η γιαγιά μου, το πρόσωπό της έλαμψε.
"Κόρη μου, γιατί δεν περνάς μέσα;" την ρώτησε.
Η Ελένη κοκκίνισε λίγο. "Εμ, όχι εντάξει, ευχαριστώ, δεν..δεν χρειάζεται." είπε και χαμογέλασε.
"Μα γιατί καλέ; Είσαι τόσο όμορφη και γλυκιά. Είμαι σίγουρη ότι ο εγγονός μου είναι πολύ τυχερός που σε βρήκε."
Εκείνη κοκκίνισε περισσότερο. "Τι; Όχι δεν-" είπε.
"Είμαι γιαγιά είμαι." είπα και πήγα μπροστά της. Ήταν κατακόκκινη. "Σου έχω πει ότι μου αρέσεις πολύ όταν ντρέπεσαι;" την ρώτησα.
Εκείνη κοιτούσε κάτω και δάγκωνε τα χείλη της. Της έπιασα το πηγούνι με τον δείκτη μου και σήκωσα το κεφάλι της ώστε να με κοιτάξει. Κοίταξα τα πράσινα μάτια της και μετά τα χείλη της. Πλησίασα το πρόσωπό μου κι άλλο.
"Γιάννη.." ψιθύρισε.
Ακούμπησα τα χείλη μου απάνω στα δικά της και ανταλλάξαμε ένα απαλό και γλυκό φιλί.
"Γιάννη;" ρώτησε μετά από το φιλί.
"Ναι Ελένη;" την ρώτησα κοιτώντας την στα μάτια και έχοντάς την ακόμα κοντά μου.
"Εμείς..τώρα..τι είμαστε;" ρώτησε δειλά και κοίταξε αλλού.
"Τι θες να είμαστε εσύ;" την ρώτησα.
"Δεν ξέρω εσύ θα μου πεις." μου είπε χαϊδεύοντας με τα δάχτυλά της το στήθος μου.
"Εγώ θες να σου πω;" την ρώτησα.
Εκείνη απλώς έγνεψε καταφατικά.
"Δεν σου λέω." της είπα.
Εκείνη κοίταξε κάτω. Έβγαλα τα χέρια μου από την μέση της και τα έβαλα στο πρόσωπό της.
Με κοίταξε. "Ξέρεις γιατί δεν στο λέω;" την ρώτησα.
Εκείνη κούνησε αρνητικά το κεφάλι της. Τα χείλη μου έπεσαν απάνω στα δικά της με φόρα. "Γιατί στο δείχνω, δεν χρειάζεται να στο πω." της είπα ανάμεσα στο φιλί.
Εκείνη πέρασε τα χέρια της πίσω από το λαιμό μου και εγώ έβαλα τα χέρια μου γύρω από την μέση της. Την τράβηξα περισσότερο κοντά μου και τα σώματά μας έγιναν ένα.
Απομακρυνθήκαμε λίγο για να πάρουμε ανάσες. Μου χαμογέλασε. "Πρέπει να φύγω. Θα πάω στην Χρυσάνθη." μου είπε.
Μου έδωσε ένα πεταχτό φιλί. "Θα τα πούμε αύριο." είπε και εγώ έγνεψα χαμογελώντας.
Μπήκα μέσα στο σπίτι έχοντας ένα χαζό χαμόγελο. Πήγα στο δωμάτιό μου όπου ήταν και οι άλλοι 2. "Ρεειιι μαζέψτε τον αυτο ρεεε!" είπε ο Κωνσταντίνος και γέλασε.
"Γαμήσου μαλάκα." είπα και μου έχωσε ένα μαξιλάρι στην μάπα και ο Σταύρος γελούσε.
Κάθισα και εγώ στο κρεβάτι μαζί τους. "Και τελικά είστε μαζί τώρα;" με ρώτησε ο Σταύρος πίνοντας μια γουλιά από την μπύρα του.
"Ναι.."είπα χαρούμενα.
"Τον χτύπησε ο έρωτας στο κεφάλι." είπε ο Κωνσταντίνος και γέλασε.
"Κοίτα μην σε χτυπήσει εσένα κανά μπουκάλι μπύρας στο κεφάλι και θα σου πω εγώ μετά." είπα και χαμογέλασα. "Και επίσης, μην γελάς μαλάκα γιατί όταν σε χτυπήσει και σένα ο έρωτας θα σου κοπεί το γέλιο." είπα κοιτώντας έξω από το παράθυρο.
"Μπαα εμένα-" είπε ο Κωνσταντίνος.
"Τον έχει χτυπήσει ήδη." συμπλήρωσε ο Σταύρος.
"Τι εννοείς;" τον ρώτησα.
"Ότι ο κύριος από εδώ την έχει πατήσει με το Μαράκι." είπε και γέλασε.
"Σοβαρολογείς ρε μαλάκα;" απευθύνθηκα στον Κωνσταντίνο.
"Μπορεί." απάντησε κοιτώντας το ταβάνι.
"Ααα..όχι μπορεί!" είπε ο Σταύρος κοιτώντας τον. "Εδώ πέρα μαλάκα την προηγούμενη φορά μου έκανες ολόκληρη ερωτική εξομολόγηση, να σου θυμίσω." του είπε.
Άρχισα να γελάω. "Καλά ντάξει Κωνσταντίνε, και μετά κοροϊδεύεις εμένα." του είπα μέσα από τα γέλια.
Εκείνος κοιτούσε το ταβάνι σκεπτικός.
"Και εσύ Σταύρο; Η Χρυσάνθη; Έγινε κάτι;" τον ρώτησα πονηρά.
"Τι να γίνει; Προσπάθησα να την φιλήσω δυο φορές αλλά δεεν..." μου είπε.
"Δηλαδή έφαγες 'Χ';" τον ρώτησα.
"Όχι ρεε, απλώς την μια ήταν όταν έπεσα απάνω της και γνωριστήκαμε αλλά κάποιος μαλάκας από εδώ.." είπε και έδειξε τον Κωνσταντίνο.. " μου φώναξε να την αφήσω επειδή το Μαράκι του.." είπε με κοροϊδευτική φωνή το όνομά της.."..του ζήτησε βοήθεια για να αφήσω ήσυχη την φίλη της." τελείωσε.
"Και την δεύτερη;" τον ρώτησα.
"Ήταν τότε στο πάρτυ και μετά από ότι έγινε με αυτόν την πήγα σπίτι..εεε καιιι μετά που ήρθε στην κουζίνα την στρίμωξα αλλά μπήκε μέσα η αδερφή μου και με έσπρωξε." είπε λυπημένος.
"Δεν πειράζει..ρε κάποια στιγμή θα γίνει." είπα και του έκλεισα το μάτι.
"Κάτσε τι εννοείς 'μετά από ότι έγινε με αυτόν';" ρώτησε ο Κωνσταντίνος.
"Μεγάλη ιστορία.." απάντησε ο Σταύρος.
-Ελένη-
"ΑΑΑΑΑ" τσίριξαν και οι 2 τους.
"Σκάστε ρε ηλίθιες σας έχει ακούσει ολόκληρο το τετράγωνο!" τις φώναξα.
Άρχισαν να γελάνε. "Ρε σταματήστε ρε χαζοχαρούμενες." είπα και γέλασα και εγώ.
"Τώρα δηλαδή είστε ζευγάρι;" ρώτησαν και οι 2 μαζί.
"Ναιπ." απάντησα.
"Γειιιι" είπαν και οι 2 μαζί ξανά.
"Η χορωδία των Τρικάλων, παρακαλώ μαζέψτε τες!" είπα αγανακτισμένη.
Και από εκεί που δεν το περίμενα δυο μαξιλάρια ήρθαν σε επαφή με την μούρη μου.
Αρχίσαμε να γελάμε και οι 3 μαζί.
"Αχ αυτός ο ΓΙΑΝΝΗΣ ανάβει φωτιές." μου είπε η Μαρία και η Χρυσάνθη μου έκλεισε το μάτι.
"Άντε βρε βλαμμένες από δω." είπα και γέλασα.
-----
Ωπ ωπ! Τι γίνετε εδώ καλέ; Βρε βρε τον Γιάννη;) τελικά αυτοί οι 2 είναι μαζίι:3 ...ιιιι τι ωραία^^
Πάντως ανέβασα ξανά γιατί δεν ήξερα τι να κάνω...και είμαι σε φάση..'δεν γράφω κι άλλο ένα κεφάλαιο;' οπότε να τοο:3 ταραααν Χδ
Οπότε! Μέχρι το επόμενο...
*ΦΙΛΙΑ*
-Ροδ:3'