Κεφάλαιο 22o
-Χρυσάνθη-
Oh ye ye ye
Oh oh, oh oh(x3)
(ma belle andalouse...)
un, do', tre, Baila ...
Toi toi ma belle andalouse,
aussi belle que jalouse
Quand tu danses le temps
s'arrete, je perd le nord Je perd la tete
Toi ma belle espagnole,
quand tu bouges tes epaules
Je vois plus le monde autour,
c'est peut-etre ca l'amour ...
Ξυπνάω από το ξυπνητήρι και νιώθω απίστευτα κουρασμένη. Ποιος πάει σχολείο Δευτέρα το πρωί; Ωχ θεέ μου και είμαστε και Τρίτη Λυκείου...ποιος την χάρη μας;
Σηκώνομαι απρόθυμα από το ζεστό μου κρεβατάκι ενώ παράλληλα ακούω και τις αγριοφωνάρες της μάνας μου.
"ΧΡΥΣΑΝΘΗ; ΞΥΠΝΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΠΩ ΚΑΙ ΕΧΩ ΕΡΘΕΙ ΕΚΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΥΤΑΛΑ!" ουρλιάζει.
"ΡΕ ΜΑΝΑ! ΞΥΠΝΗΣΑ! ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΙΑ 11 ΧΡΟΝΩΝ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΜΕ ΕΚΒΙΑΖΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΥΤΑΛΑ!" της φωνάζω όσο μπορώ με την αγουροξυπνημένη φωνή μου.
"Τι έχω κάνει και με τιμωρείς έτσι Θεέ μου;" είπα χασμουριώντας.
Κατευθύνθηκα προς το μπάνιο και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Τρόμαξα μόνο και μόνο που με αντικρύσα! Το μαλλί; Να πετάει δεξιά και αριστερά..Τα μάτια; Πρισμένα και από κάτω έκαναν πάρτυ οι μαύρες σακούλες.
Στηρίζω τα χέρια μου στον νιπτήρα και χασμουριέμαι για άλλη μια φορά. Πωπω αν με έβλεπε κανένας θα έλεγε 'Σιγά κροκόδειλε! Θα μας φας..' αλλά ευτυχώς που δεν ήταν εδώ η μάνα μου για να το πει..Ναιιι και εγώ την αγαπάω.
Αφού πλένω τα δόντια μου, χτενίζω τα μαλλιά μου και περιποιούμαι λίγο το πρόσωπο βγαίνω και πάω προς την ντουλάπα.
"Και τώρα τι βάζεις για πρώτη ημέρα;" αναρωτήθηκα.
Έτσι έβγαλα μια μαύρη φόρμα, μια κόκκινη μπλούζα και φόρεσα τα κόκκινα σταράκια μου, πήρα την τσάντα μου και κατέβηκα τις σκάλες..
"Ξύπνησε η ωραία Κοιμωμένη;" ρώτησε ο πατέρας μου μόλις μπήκα στην κουζίνα.
"Καλημέρα και σε σένα μπαμπά." του είπα με ειρωνεία και εκείνος γέλασε.
"Λίγο έλειψε και θα σε κυνηγούσα σε όλο το σπίτι με την κουτάλα." είπε η μαμά μου σερβίροντάς μου τα αυγά.
"Ναι μαμά πρόσεχε μόνο μην σε πονέσει τίποτα." είπα και έπιασα το πιρούνι.
"Χρήστο με λέει γριά!" παραπονέθηκε στον πατέρα μου.
Ο πατέρας μου πήρε την ματιά του από την εφημερίδα και την κοίταξε. "Δεν ήξερα ότι ήταν μυστικό αγαπούλα μου." είπε και χαμογέλασε αθώα.
"Βρε άιντε χαθείτε από δω!" μας είπε και γελάσαμε.
"Μπαμπά εσύ δεν θα πας στο τμήμα;" τον ρώτησα.
Και ναιι ο πατέρας μου ειναι αστυνομικός..
"Σε λιγο." απάντησε διαβάζοντας ακόμη.
Μόλις τελείωσα σηκώθηκα και τους αποχαιρέτησα. Πήρα τα κλειδιά από το τραπεζάκι δίπλα στην πόρτα και βγήκα έξω. Φόρεσα τα άσπρα ακουστικά μου και έβγαλα το κινητό μου. Πρέπει πραγματικά να αλλάξω κινητό γιατί κολλάει και μου σπάει τα νεύρα κάθε φορά.
Έβαλα το 'Andalouse' του Kendji Girac..και είναι και κούκλος και έχει και φωνάρα...ορίστε πολλά ζητάω; Κάποιον ωραίο και με καλή φωνή αλλά και αυτό σπάνια να το βρει κανείς..
Άρχισα να το τραγουδάω με τα λίγα γαλλικά που ξέρω και σε κάποιες φάσεις χόρευα κιόλας και ειδικά όταν έμπαινε το ρεφρέν...και τώρα οι περαστικοί άνετα θα μπορούσαν να με κλείσουν στο τρελοκομείο...
Με αυτά και με εκείνα δεν κατάλαβα πότε έφτασα στο σχολείο. Μπαίνω στο προαύλιο και προχωράω κοιτάζοντας δεξιά και αριστερά, προσπαθώντας να βρω τα κορίτσια, μέχρι που χωρίς να το καταλάβω, χτύπησα απάνω σε κάποιον με αποτέλεσμα να του πέσει η τυρόπιτα κάτω..
"Ω Θεέ μου, με συγχωρείς δεν σε είδα.." είπα και έσκυψα να του πιάσω την τυρόπιτα όταν συνειδητοποίησα πως έκανε και εκείνος το ίδιο.
Μόλις σηκώσαμε και οι 2 μαζί την τυρόπιτα αρχίσαμε να γελάμε και τότε τον είδα. Ήταν ψηλότερος από εμένα, είχε ανοιχτά καστανά μάτια και μαύρα μαλλιά.
"Νίκος." συστήθηκε.
"Χρυσάνθη." απάντησα ντροπαλά.
"Χάρηκα." είπε με ένα χαμόγελο.
"Παρομοίως." είπα καθώς κοιτούσα κάτω, επειδή είχα κοκκινίσει από ντροπή.
Ξαφνικά το μάτι μου έπεσε απάνω στα κορίτσια.
"Εμμ..πρέπει να φύγω." είπα και τον κοίταξα.
Μπορούσα να διακρίνω μια μικρή δόση λύπης στα μάτια του. "Εντάξει..θα σε ξαναδώ;" ρώτησε με ένα βλέμμα ελπίδας.
"Πολύ πιθανόν, αφού είμαστε στο ίδιο σχολείο.." είπα και μετά από λίγο έφυγα.
Θεέ μου είναι κούκλος..ΙΙΙ παναγία μου...
"Επ! Καλώς την!" μου χαμογέλασε η Μαρία.
"Ωπ! Καλώς σας βρήκα!" απάντησα και γέλασαν.
"Ποιος ήταν ο κύριος εκεί πέρα;" ρώτησε η Ελένη και κοκκίνισα.
"Κάποια την πάτησε άαασχημα." είπε τραγουδώντας η Μαρία.
"Σκάσε μωρή!" της είπα και την βάρεσα στο μπράτσο.
"Άουτς!" αναφώνησε τρίβοντας το σημείο που την χτύπησα. "Αυτό μην το ξανακάνεις!" είπε λες και είμαι μωρό παιδί που έκανα ζημιά και με τσάκωσαν.
"Συγνώμη! Δεν ήξερα πως δεν έπρεπε να ακουμπάμε την βασίλισσα! Θα με συγχωρήσετε μεγαλειοτάτη;" είπα ειρωνικά και σταύρωσα τα χέρια στο στήθος μου.
"Κορίτσια σταματήστε!" είπε η Ελένη και χτύπησε το κουδούνι.
"Είσαι τυχερή μικρή.." μου είπε.
"Εσύ είσαι η μικρή μωρή! Σε περνάω 2 μήνες!" είπα και της έβγαλα την γλώσσα.
Μου χάρισε ένα δολοφονικό βλέμμα και εγώ ένα αθώο βλέμμα.
Μπήκα μέσα στην αίθουσα και όλα τα παιδιά της Θεωρητικής ήταν εδώ. Ναιιι θέλω να γίνω ψυχολόγος...τι να κάνουμε; Και το χειρότερο είναι ότι κανένας από την παρέα δεν είναι μαζί μου...Και η Μαρία Και η Ελένη Και ο Κωνσταντίνος Και ο Σταύρος Και ο Γιάννης είναι όλοι στην Θετική κατεύθυνση..σα δεν ντρέπονται λίγο;
"Το σκέφτεσαι;" με ρώτησε κάποια.
"Ωω,γεια σου Σοφία." της είπα.
Η Σοφία ήταν η πρώτη φίλη που έκανα εδώ, σε αυτή την κατεύθυνση..βέβαια ξέρω και αλλά άτομα αλλά κρατάω και τις αποστάσεις μου..
"Κάτι δικά μου μωρέ.." της είπα και έκατσε δίπλα μου.
"Δεν είναι βαρετά;" με ρώτησε.
"Ναιι..και δεν έχει ξεκινήσει καν το μάθημα!" αναφώνησα βαριεστημένα.
Μπήκε μέσα η κυρία Παπαναστασίου και άρχισε την πολυλογία της. Μετά από 5 λεπτά, χτύπησε η πόρτα.
"Περάστε!" απάντησε η καθηγήτρια.
Όλοι κοιτούσαμε την πόρτα και ξαφνικά άνοιξε.
"Να περάσω;" ρώτησε μια γνώριμη-για μένα-αντρική φωνή.
"Ναι."απάντησε μονότονα η Παπαναστασίου.
Τότε εμφανίστηκε ο Νίκος.."Συγνώμη αλλά είμαι καινούργιος και δεν έχω μάθει ακόμα καλά τις τάξεις." είπε και στη μισή τάξη ακούγονταν ψίθυροι..και κυρίως από τα κορίτσια..
"Καλώς. Το όνομά σου παιδί μου;" τον ρώτησε.
"Νίκος." απάντησε.
"Και το επίθετό σου;" τον ρώτησε.
"Μαρινός." απάντησε.
Ξεροκατάπια..Ώπα..ΤΙ;! Τι θέλει αυτός εδώ;!
-----
Χευυ τι κάνετε; Τι; Καλέ όχι! Δεν το κόβω σε κρίσιμο σημείο:) Σας γελαν τα μάτια σας:Ρ
Χμμμ άρα! Είδαμε 1) ο πατέρας της είναι αστυνομικός 2) Τι αγόρια προτιμάει η Χρυσ, 3) Σε ποια κατεύθυνση είναι όλα τα παιδιά και τι θέλει να γίνει η Χρυσ καιι 4) εμφανίζεται ξαφνικά αυτός ο Νίκος...χμμμμ! Δεν τον γνωρίζει αλλά μάλλον κάτι της ήρθε κεραμίδα στο κεφάλι!
Ψηφίστε και σχολιάστε φατσάκιαααα:3
~Μέχρι το επόμενοοοο
*ΦΙΛΑΚΙΑ*~
-Ροδ:3'