Жалғасы бар...
Мелиса кетуге жиналып жатқан еді,терезеге қарады.Жаңбыр әлі күркіреп жауып тұр.
-Жаңбыр басылған соң шықсаң дұрыс болатын сияқты-деді ер кісі оған қарап.
-Иә,дұрыс айтасың-деп орнына қайта отырды.Ер кісі даяшыны шақырып алды да Мелисаға жымиып қарады.
-Қандай тапсырыс бересің бикеш?
-Жо-жоқ,қажет емес,біраз отырып сосын...-дей сала сасқалақтап қалды қыз.
-Жалғыз отырып ас ішкенді ұнатпаймын,тапсырыс бер өзім төлеймін..шын көңілден айтып тұрмын,қабыл алсаң қатып кетер еді,бикеш!-деді де қызға бір даяшыға бір қарады.
-Онда..коктейль алайын.
-Қазір дайын болады-деп даяшы кетіп қалды.
-Өзің жұмыс жасайсың ба?-деді қыз.
-Иә,археология.
-Мәссаған.
-Өзің ше?
-Осы қалалық полицей бөлімінде..детектив.
-Мәссаған.-деп дәл қыз секілді таңданды.
-Басқа сөз таппадың ба?
-Неге?
-Дәл мен айтқандай айттың ғой.
-Онда..Пах шіркін!..ойпырмай!
-Мені мазақ қылып отырсың ба?
-Жо-жооқ.Мүлде олай емес,кешірші.Сенің эмоцияңды көріп қызық көрінді жәй қайталап көрейін деген едім.
-Сендім.
-Сендірдім.-деді де қызға қарап отырды.-Қандай түсті ұнатасың?-деді бірден.
-Менің назарымды аудартқың келіп отыр ма?
-Оған қол жеткізіп те қойған сияқтымын..
-Иә,дәл қазір бар назарым сенде.
-Қандай жағымды сөз еді құлаққа!
-Жылы сөзден еріп кеттің.
-Бұл тек бер жағы жақсы көретін адамның сөздері тіпті жүрегімді елжіретіп жібереді...
-Осындай ірі денеде кішкентай жүрек бар.
-Манадан бері сұрай алмай отырғаның осы екен ғой!
-Не осы?
-Иә,мен жаттығу залдарына барып жаттығамын.Спорт денсаулық.
-Сенің алдыңда отырып ойымды жасыра алмайтын сияқтымын.
-Ал басқалар ше?жақсы жасыратын едің бе?
-Аздап.
Бұл әңгіме нақты қанша уақытқа созылғаны белгісіз.Бірін бірі білмейтін бейтаныс адамдар осылай ашық,еркін сөлесе алады деп кім ойлаған?Бұл Тағдыр ма?Сіз ше сенесіз ба Тағдырға?