Kεφάλαιο 3o
Όταν φύγαμε από το εμπορικό, πήγα σπίτι συνοδευόμενη πάντα από την κολλητή μου την Μαρία, πάλι με το ταξί. Αφού φτάσαμε φιληθήκαμε σταυρωτά και έφυγε. Έβγαλα τα κλειδιά του σπιτιού, τα έβαλα και ξεκλείδωσα. Ο πατέρας μου, είχε ξαπλώσει στον καναπέ, όπου είχε όπως πάντα την τηλεόραση ανοιχτή, κοιμόταν και ροχάλιζε και όπως κάθε φορά μου έπαιρνε τα αυτιά. Ωχ, παναγία μου τι θα τον κάνω αυτόν τον άνθρωπο; Σκεφτόμενη αυτά άρχισα να γελάω όπως πριν κάτι ώρες που ήμουν στο εμπορικό και γελούσα πάλι έτσι σαν χαζή. Ο μπαμπάς μου τινάχτηκε και με κοίταξε με νυσταγμένο ύφος. Συνέχισα να γελάω και ακόμα συνέχιζε να με κοιτούσε. Σηκώθηκε από τον καναπέ, με πλησίασε και μου χαμογέλασε, αλλά με κοίταξε και λίγο περίεργα.
''Τι έπαθες παιδί μου; Σάλεψες;'' με ρωτάει.
Και αφού του εξήγησα με δάκρυα πλέον στα μάτια από τα γέλια, άρχισε να γελάει και εκείνος με την ψυχή του. Βέβαια ήξερα ότι χαιρόταν να με έβλεπε να γελάω γιατί ορισμένες φορές, θυμάμαι όταν με είχαν εγκαταλείψει και με είχαν αφήσει στη γιαγιά και τον παππού μου. Δεν ήξερα τον λόγο και δεν ήθελα να ρωτήσω ή να μάθω γιατί περίμενα να μου το έλεγαν οι ίδιοι κάποια στιγμή από μόνοι τους και δεν ήθελα με τίποτα να τους πιέσω γιατί τους αγαπούσα. Βέβαια δεν τους το έχω συγχωρέσει αλλά δεν είμαι θυμωμένη, απλώς απογοητευμένη μαζί τους από αυτή την ξαφνική συμπεριφορά τους. Η αλήθεια είναι ότι από τότε που με ξαναπήραν δεν μου έχουν πει τίποτα και δεν μπήκαμε στον κόπο να το συζητήσουμε ποτέ, αλλά εγώ περιμένω ακόμα απαντήσεις και εξηγήσεις. Αν και δεν είμαι καθόλου υπομονετικός άνθρωπος και δεν ξέρω πως ακόμα κρατιέμαι να μην τους βάλω τις φωνές πάνω στα νεύρα μου. Κάποια στιγμή ανέβαιναν μερικά δάκρυα στα μάτια μου και κύλησαν αλλά τα σκούπισα γρήγορα με το μανίκι μου για να μην με πάρει χαμπάρι και αρχίσει να με ρωτάει τι έχω και τέτοια γιατί τότε εκεί είναι που δεν θα κρατηθώ!
''Μπαμπά μου, πάω απάνω στο δωμάτιό μου να ξαπλώσω γιατί είμαι κουρασμένη. Θα τα πούμε αύριο, εντάξει;'' του είπα και τον αγκάλιασα γλυκά.
''Εντάξει μωρό μου. Πήγαινε να ξεκουραστείς.'' μου είπε και με φίλησε στο κούτελο.
Εγώ βγήκα από την αγκαλιά του και κατευθύνθηκα απάνω στα δωμάτια. Η κρεβατοκάμαρα των γονιών μου ήταν λίγο ανοιχτή. Έριξα μια κλεφτή ματιά μέσα και είδα την μαμά μου να κοιμάται πολύ γαλήνια αυτή τη φορά. Τώρα-τα τελευταία 2 χρόνια-έχει πολύ συχνούς εφιάλτες και την ακούω από το δωμάτιο μου να κατεβαίνει συνέχεια τα σκαλιά για την κουζίνα και να ψάχνει για το μπουκάλι με το γάλα, μπας και την ηρεμήσει και προσπαθήσει να κοιμηθεί. Εγώ που την ακούω να κλαίει από την κουζίνα ως το δωμάτιό μου, σπαράζω και εγώ σε κλάματα αλλά χαμηλόφωνα για να μην με ακούσει κανένας. Πραγματικά δεν ξέρω γιατί βλέπει εφιάλτες τα βράδια, αλλά κάτι μου λέει ότι πρέπει να συνδέεται με το παρελθόν.
Μπαίνω μέσα στο δωμάτιό μου και κάθομαι για λίγο στην άκρη του κρεβατιού. Βλέπω το ψηφιακό μου ρολόι που έχω απάνω στο κομοδίνο μου, δίπλα από το κρεβάτι μου και βλέπω ότι η ώρα έχει πάει 11 παρά. Πηγαίνω προς την ντουλάπα μου, κάτω στα συρτάρια και βγάζω καθαρά εσώρουχα. Ανάβω λίγο τον θερμοσίφωνα για να κάνω ένα ντουζ για να χαλαρώσω και λίγο με όλα αυτά που έγιναν σήμερα. Ξαφνικά, ακούω το κινητό μου να βουίζει. Πρέπει να έχω μήνυμα. Το παίρνω και αρχίζω να διαβάζω.
ΜΑΡΙΑ
''Έλα αγάπη μου, σου στέλνω για να βεβαιωθώ αν είσαι καλά με όλα αυτά που συνέβησαν γιατί δεν σε ρώτησα και νιώθω άσχημα'' μου γράφει.
ΠΡΟΣ ΜΑΡΙΑ
''Έλα Μαρία μου, όλα μια χαρά μην ανησυχείς τα έχω ήδη ξεχάσει όλα:)'' της απαντάω και εγώ με την σειρά μου. ''Επίσης μην ξεχνάμε ότι πρέπει να ξαναπάμε για το δικό σου φόρεμα;)''
ΜΑΡΙΑ
''Χρυσάνθη με δουλεύεις; Με είχες να περπατάω για σχεδόν 5 ώρες και έχουν κοπεί τα πόδια μου!._.'' μου απαντάει.
ΠΡΟΣ ΜΑΡΙΑ
''Δεν ακούω δικαιολογίες. Σκάσε, θα πάμε θες δεν θες!;ρ''της απαντάω.
ΜΑΡΙΑ
''Αναρωτιέμαι πως δεν σε έχω δείρει ακόμα Χρυσάνθη!-.-'' μου έστειλε.
ΠΡΟΣ ΜΑΡΙΑ
''Επειδή είμαι η κολλητή σου και με αγαπάς και ξέρω ότι δεν σου πάει η καρδιά να βλάψεις το όμορφο προσωπάκι μου!;3'' της απαντάω.
ΜΑΡΙΑ
''Ναι ισχύει, και είσαι πάρα πολύ τυχερή:)''μου στέλνει.
ΠΡΟΣ ΜΑΡΙΑ
''Χαχαχαχ..λοιπόν θα τα πούμε αύριο!:)<3'' της στέλνω, μιας και τόση ώρα έχει ζεσταθεί το νερό.
ΜΑΡΙΑ
''Αχχ, τι θα σε κάνω χδ;3 .. άντε τα λέμε αύριο! Καληνύχτα σου<3'' μου απαντάει.
ΠΡΟΣ ΜΑΡΙΑ
''Θα με κρατήσεις για πάντα, αυτό θα κάνεις:) ... ναιι τα λέμε;) Καληνύχτα και σε εσένα<3'' της στέλνω πίσω.
Αφήνω το κινητό μου απάνω στο κομοδίνο μου και μπαίνω μέσα στο μπάνιο. Βγάζω τα ρούχα μου και τα βάζω μέσα στον κάδο με τα άπλυτα. Μπαίνω μέσα στην ντουζιέρα και αρχίζω να κάνω το σώμα μου. Η αλήθεια είναι πως δεν είχα χαλαρώσει με τίποτα και το σώμα μου αρχίζει και ξαναπαίρνει φωτιά και άθελά μου σκεφτόμουν τον Σταύρο. Όχιι, όοοχιι δεν μπορεί! Μα γιατί να τον σκέφτομαι στα καλά του καθουμένου; Μπορώ να μου απαντήσω;
''Γιατί ίσως τον θέλεις;'' είπε το υποσυνείδητό μου.
''Χα! Άκου εκεί να τον θέλω! Δεν πας καλά μου φαίνεται εσύ'' του απαντάω θυμωμένη.
''Εσύ δεν πας καλά. Μα για δες λίγο τον εαυτό σου! Τον θέλεις, έχεις πάρει φωτιά μόνο και μόνο από την σκέψη του να σε ακουμπάει!'' μου λέει.
Και όμως δεν το αδικούσα γιατί ένα μέρος ήταν αλήθεια. Είχα ανάψει ολόκληρη. Αλλά επανήλθα στην πραγματικότητα και έκλεισα το νερό. Τύλιξα την πετσέτα γύρω από το σώμα μου και βγήκα έξω. Πήγα προς το κρεβάτι και έβαλα τα άσπρα μου τα εσώρουχα. Έβαλα ένα μαύρο κοντό σορτσάκι και ένα ραντάκι μοβ από πάνω, μιας και ήταν καλοκαίρι και τουλάχιστον μέχρι τώρα έτσι έδειχνε ο καιρός. Αφού ντύθηκα πήρα την τσάντα, που την είχα πάνω σε μια καρέκλα, με το φόρεμα που είχα μέσα και το έβγαλα έξω. Άνοιξα την ντουλάπα και πήρα μια άδεια κρεμάστρα και το κρέμασα . Το έβαλα προσεχτικά μέσα γιατί δεν ήθελα να συμβεί τίποτα και να κάνω καμιά βλακεία και μ χαλάσει. Έμεινα για λίγο να το κοιτάω και να το θαυμάζω. Έκλεισα την ντουλάπα και ξάπλωσα στο κρεβάτι μου. Η ώρα είχε πάει 12 και 20 και δεν με έπαιρνε ο ύπνος γιατί τον σκεφτόμουν και σκεφτόμουν τι είχε γίνει στο εμπορικό. Να με λέει ''κουκλίτσα ΤΟΥ'' και να με στριμώχνει στον τοίχο...μετά από αυτές τις σκέψεις βυθίστηκα σε έναν βαρύ και γλυκό ύπνο.